NOVOS LANZAMENTOS. FEBREIRO 2026
«Aquí sempre tes casa», Dani Cornes
Tras varios anos desde aquel primeiro traballo, Días rosas, publicado en 2018, Dani Cornes regresa con Aquí sempre tes casa, un longa duración que reafirma a súa voz como unha das propostas máis sensibles do pop galego contemporáneo. Natural do Grove, o cantante presenta agora un disco de once cancións que chega despois de adiantar tres singles e que se constrúe como un relato emocional profundo, marcado pola memoria, os afectos e a procura dun lugar propio no mundo.
Neste novo traballo, Cornes afonda nun pop heteroxéneo, expansivo, no que a música funciona como vehículo para unha escrita de carácter poético e introspectivo. A produción, a cargo de crnds, aposta por atmosferas coidadas e dinámicas contidas que permiten que a voz e a palabra ocupen o primeiro plano. Ese son, delicado pero envolvente, deixa espazo para a nostalxia contida e para esa distancia emocional que permite observar as propias vivencias con perspectiva. Máis que unha colección de cancións, o álbum funciona como un relato cohesionado sobre medrar lonxe e aprender a levar o fogar dentro.
«Xa non ten ferriñas», Leni Pérez e SeKadra
A pandereiteira, recompiladora e intérprete Leni Pérez une as súas forzas ao dúo de jazz SeKadra (Arturo Rúa e Paulo Silva) en Xa non ten ferriñas. O disco toma prestado o seu título dunha copla tradicional galega —«Xa non ten ferriñas, ferriñas non ten; e mais toca ben»— para convertelo en declaración estética. A imaxe da pandeireta sen as súas ferriñas que aínda así “toca ben” pode funcionar aquí como metáfora dunha tradición que se transforma sen perder pulso nin identidade.
A voz e a pandeireta dialogan con arranxos abertos ao jazz e á improvisación, xerando unha paisaxe sonora onde o ancestral respira en clave contemporánea. Non hai ruptura, senón desprazamento: as melodías populares expándense, ténsanse e atopan novos matices rítmicos. O resultado é un disco que honra a memoria oral galega mentres demostra que, mesmo sen “ferriñas”, a música segue vibrando con forza propia.
«Portalén», Treixadura
En Portalén, Treixadura volve situarse nese territorio que coñece como poucos: o da tradición galega entendida non como museo, senón como espazo vivo. O título non é casual. Remite de forma directa ao enclave mítico de Portalén, a “Porta do Alén” situada no Monte do Seixo, unha abertura natural entre rochas á que a tradición popular lle atribúe a condición de limiar entre mundos. Esa imaxe de porta —entre pasado e presente, entre memoria e canto compartido— funciona como clave simbólica.
Publicado en febreiro de 2026, Portalén preséntase como unha obra concibida con calma, cun forte sentido de continuidade respecto da traxectoria do grupo. Tras máis de tres décadas defendendo o canto colectivo e o repertorio tradicional galego, Treixadura non precisa reinventarse: o seu xesto máis radical é a fidelidade. Mais aquí esa fidelidade adopta forma de reflexión.
O disco —de 19 cortes e algo máis dunha hora de duración— alterna muiñeiras, cantos tradicionais e pezas que, mesmo sendo de nova factura ou de reelaboración, soan profundamente enraizadas. Títulos como “Muiñeira da Moa”, “Airiños aires”, “A Virxe do Portovello” ou o propio “Portalén” reforzan esa idea de vínculo co territorio, coa paisaxe e coa memoria oral. Portalén non describe o lugar; invócao.
«Aínda dis-funcionais??», Bico!!
O debut de Bico!! con Aínda dis-funcionais?? chega como unha sacudida breve e directa: oito cancións en apenas un cuarto de hora que condensan urxencia, ironía e un gusto claro pola inmediatez. Detrás do proxecto, convertido agora en trío con Cipri no baixo e Beti na batería, está Xurxo Esquío, veterano inquieto da escena galega —con pasado en Esquíos, Gharabullo e Bufalo Vil— que aquí opta por despoxarse de capas e asinar un traballo máis cru, case doméstico, pero non por iso menos contundente.
Desde o arranque con “Bico!!” (pouco máis dun minuto), o disco deixa claras as súas regras: riffs afiados, ritmo acelerado e unha produción sen adornos. Hai algo deliberadamente urxente na maneira de encadear temas como “Ardendo” ou “Zapoi”, que remiten á tradición do garage punk e ao rock & roll primixenio, pero filtrado por unha sensibilidade contemporánea. As cancións raramente superan os tres minutos; non o necesitan. Funcionan como fogonazos.
Aínda dis-funcionais?? soa a proxecto nacido da necesidade creativa máis que da estratexia. Percíbese o carácter case artesanal da gravación, o que aporta frescura e certa imperfección honesta. Esa falta de puído extremo xoga a favor do conxunto: a enerxía prima sobre a precisión cirúrxica.
«Je tiens bon», MJ Pérez
Con Je tiens bon, MJ Pérez regresa tras un silencio discográfico prolongado que non foi baleiro, senón proceso. A artista arzuá asina o seu quinto álbum de estudio como quen atravesa a intemperie e decide quedar en pé. Cinco anos sen publicar desembocan nun traballo marcado pola transformación persoal, polas dúbidas reais e por unha reconciliación honesta co oficio de escribir cancións. O título condensa a idea central: manterse firme dende a calma. Resistir, si, pero sen estridencias; sosterse dende a serenidade e dende unha madurez que non precisa elevar o ton para facerse escoitar. No musical, o disco amplía o perímetro sen perder o centro: canción de autora, pop, rock, música de raíz e pulsos latinos e brasileiros conviven nun repertorio que se permite xogar sen fracturar a súa identidade. A unidade non está na etiqueta, senón na voz, na escrita e neses xiros harmónicos que delatan a MJ mesmo cando muda de paisaxe. Arroupada por un equipo cómplice —coa produción de Peter Petrowski e un elenco de colaboradoras e colaboradores que suman voces e instrumentación—, a artista constrúe un álbum que elixe dialogar co seu tempo: precariedade, vivenda imposible, esgotamento xeracional, necesidade de afecto. Pero tamén amor, ironía e esperanza. Je tiens bon non é só resistencia: é convicción serena, é afirmación tranquila. Aquí estou. Sigo en pé.
«Cantos de amor e revolución», Francisco Castro
En Cantos de amor e revolución, Francisco Castro reúne nove temas que basculan entre a intimidade do cantautor e a enerxía dunha banda de rock en pouco máis de media hora de duración. Este novo álbum articula un diálogo constante entre a intimidade e o compromiso. Fiel á súa vocación literaria, Castro sitúa a palabra no centro. Amor e revolución son as dúas coordenadas do disco, mais non como conceptos abstractos, senón como pulsións concretas: o afecto como motor e a ollada crítica como responsabilidade. As letras son textos que interpelan, que se len como poemas e que se bailan como cancións.
Musicalmente, o disco móvese en coordenadas de pop-rock de raíz acústica, con arranxos delicados e unha banda que achega calidez sen eclipsar a narrativa. Máis ca unha simple colección de temas, o álbum funciona como un pequeno manifesto persoal onde emoción e conciencia danse a man con honestidade.
«Embrio no torno», Embrio
Pink Floyd, lendaria banda británica de rock progresivo e psicodélico, marcou a historia da música con álbums que se converteron en piares do xénero como The Dark Side of the Moon (1973), Wish You Were Here (1975) ou The Wall (1979), obras sinaladas tanto pola súa innovación sonora como polo seu impacto cultural. Embrio No Torno é unha recompilación de versións en galego de clásicos de Pink Floyd, interpretados pola banda galega Embrio desde unha perspectiva local e respectuosa cos orixinais.
A colección de Embrio inclúe Embrio Ao Vivo, versión de “In the Flesh?” (original de The Wall, 1979); Tempo, adaptación de “Time” (de The Dark Side of the Moon, 1973); Adeus Ceo Azul, que remite a “Goodbye Blue Sky” (tamén de The Wall, 1979); e Imos Falar, reinterpretación de “Have a Cigar” (de Wish You Were Here, 1975).
Publicada en formato dixital en SoundCloud, esta obra ofrece unha oportunidade única de redescubrir algunhas das composicións máis emblemáticas de Pink Floyd desde un prisma galego, combinando a fidelidade ás atmosferas orixinais coa identidade sonora de Embrio.
«Que soe o trono», Dioivo
Con Que soe o trono (DS Studio, 2026), o dúo vigués Dioivo —Daniel Valladares e Jacobo Mouriño— volve a vista atrás para avanzar con paso firme, recuperando o repertorio de Rust in Peace, a banda primixenia reconvertida en 2016, e trasladándoo ao presente con novas letras en galego. Editado en CD por Romantic Songs Records, Loita Underground e Speedhammer Records, o álbum retoma o pulso dos seus primeiros movementos. Resulta significativo que, tras unha etapa máis inclinada cara ao black metal melódico e atmosférico, aquí volva impoñerse o thrash metal que marcou os seus inicios: máis directo, máis cortante, máis rompe pescozos, sen renunciar a unha produción coidada e a ese son compacto que foron afinando co tempo.
Menos expansivo e máis visceral ca nas súas entregas recentes, o disco tamén destaca por un maior protagonismo do baixo, que engade corpo e profundidade ao conxunto. Colabora ademais o guitarrista fundador Pablo López Figueroa en “Aniquilación” e na propia “Que soe o trono”. Como peche, inclúese a maqueta publicada por Rust in Peace en 2013, coa voz orixinal de Fernando Rodríguez Silva, recuperada agora como testemuño dunha etapa fundacional. Gravado, mesturado e masterizado por Dany Soengas nos estudos vigueses DS Audio, o álbum reafirma a identidade da banda: ás veces cómpre regresar ao riff que o comezou todo para lembrar por que segue tendo sentido facelo soar.
«Kamikaze», Agoraphobia
Tras sete anos de silencio discográfico, Agoraphobia regresa cun terceiro álbum de estudio, Kamikaze (dotbeat, 2026), que reafirma a súa identidade dentro do rock alternativo galego. A banda da Barbanza publica este novo traballo producido por Iago Lorenzo, nun movemento que se entende tamén como posicionamento: fronte á lóxica da inmediatez e ao consumo acelerado da industria, o grupo aposta pola pausa, pola reflexión e pola honestidade artística.
O disco constrúe un itinerario introspectivo no que a identidade aparece como un territorio inestable, atravesado polo amor, a perda, o erro e a presión social. A necesidade de encaixar muda nunha forza que nos despraza do propio centro. Nese contexto, Kamikaze emerxe como xesto de insubmisión íntima: recoñecerse no medio do ruído.
«Thank You for Holding», MEU
Hai regresos que responden á nostalxia e outros que nacen da necesidade artística. O de MEU pertence á segunda categoría. Case dúas décadas despois, a banda herculina volve con Thank You for Holding (Chesapik, 2026), un terceiro disco inesperado que aposta por un son cantado integramente en inglés. Reivindica, libre de complexos, a tradición do rock británico máis incisivo e bailable. Unha herdanza estética que non mira atrás con melancolía, senón que se actualiza dende o presente.
Os doce capítulos sonoros desta entrega desprenden enerxía directa, rítmica e cortante, cunha produción que premia o impacto inmediato sen descoidar o detalle. Nas letras –maioritariamente asinadas por Nacho Mora– domina unha crítica irónica e punzante sobre unha sociedade onde o control queda desprazado e xa non se percibe como imposición explícita, senón como dinámica asumida a través de pantallas e hiperconectividade.
MEU non ofrece respostas nin proclamas redentoras. Propón, simplemente, pensar un momento e celebrar, porque tamén no goce pode habitar unha forma de resistencia.
«El mal de l’amor», Jonatan Alvarado, Samuel Diz
El mal de l’amor recupera o cancioneiro íntimo do compositor Gustavo Durán, figura singular da Xeración do 27 cuxa traxectoria atravesou a música, a diplomacia e o exilio tras a Guerra Civil. Amigo de intelectuais como Lorca e vinculado aos círculos culturais republicanos, Durán desenvolveu un intenso labor de recompilación e harmonización de cancións tradicionais durante os seus anos en América e no Mediterráneo. Entre 1944 e 1963 reuniu cadernos persoais onde conviven melodías españolas, latinoamericanas e europeas antigas, filtradas por unha sensibilidade culta e cosmopolita. O proxecto, concibido como libro-CD, devolve hoxe á luz ese legado diverso e profundamente humano, onde amor, nostalxia e memoria dialogan con naturalidade.
A voz de Alvarado, clara e expresiva, aborda cada peza con sensibilidade filolóxica e fondura poética; a guitarra de Diz, precisa e cálida, sostén o discurso con elegancia e coñecemento histórico. Xuntos acadan unha lectura sobria e emocionante que converte este rescate patrimonial nunha experiencia viva e contemporánea.
«Esperta, muller salvaxe», MARIÁN
“A esencia salvaxe é esa parte xenuína de todos que pulsa dentro de nós, agardando ser recoñecida e encarnada”. Con Esperta muller salvaxe (2026), MARIÁN entrega o seu primeiro traballo de longa duración, un disco conceptual no que ao longo de dezanove pezas –en galego, castelán e inglés– a artista vai tecendo con fío invisible cinco liñas temáticas: transformación, morte, identidade, vínculos e esencia, para conformar unha viaxe catártica de renacemento: “a viaxe dunha muller de volta á súa esencia máis salvaxe”.
Producido por Iago Pico (Tanxugueiras, Peitoescuro) “a parte máis bonita de todo este proxecto [...], un soño feito realidade”, o disco combina diferentes estilos entre do pop ao soul e outros xéneros afrodescendentes.
A edición física é moi singular: #RitualSalvaxe é unha caixa con elementos pensados para acompañar a escoita atenta do disco entendida como un cerimonial.
Entre os momentos máis simbólicos destaca “Ventre”, coa colaboración de Guadi Galego, que reforza a dimensión xeracional dun álbum que entende a música como ritual e afirmación, e no que destacan tamén os vídeos a cargo de Trece Amarillo que acompañaban os sinxelos que precederon o seu lanzamento.
Esperta muller salvaxe é un debut ambicioso, inspirador e profundamente honesto.
«A nosa terra», QFB
A nosa terra confirma a QFB como unha das propostas máis combativas e con maior personalidade dentro do rap-metal galego. Tras Rexurdir, o grupo regresa cun disco que mestura riffs pesados, bases urbanas e unha actitude frontal, construíndo un traballo que soa a manifesto: orgullo de identidade, defensa da lingua e crítica social sen filtros. Cancións como “Indignados” ou “En pé!” funcionan como auténticos berros de resistencia, mentres “Somos Patrimonio” reivindica a cultura como algo vivo e popular, lonxe do folclore de escaparate. O álbum tamén se atreve a sinalar problemas actuais como a violencia machista, os incendios ou a guerra. As colaboracións (XacaPandes, Álex Fente, Dary Feijoo e Leilía) aportan variedade e reforzan o carácter coral da mensaxe. Un disco directo, militante e enérxico, pensado para soar en directo e deixar claro que en Galicia tamén se berra con metal e rap.
«Vou pa Portujal», O Caimán do Río Tea
Co seu novo longa duración, Vou pa Portujal (Ferror Records, 2026), a emblemática banda do rock bravú de Ponteareas regresa á escena reafirmando unha identidade sonora construída a base de retranca afiada, letras irreverentes e unha enerxía que se contaxia dende o primeiro compás. O álbum, integrado por dez cortes gravados nos estudos Lufs da súa vila natal, mantén intacto ese espírito festivo que define a súa traxectoria, ao tempo que introduce pequenas exploracións que amplían os límites do seu propio estilo sen renunciar á súa esencia.
Tras un parón discográfico de dez anos —interrrompido polo lanzamento de *Sandsbridge’s Lonely Hearts Club Band (*2024)—, a banda “sae da lavadora” para ofrecer unha colección de cancións que volven poñer o foco na cotiandade observada dende a óptica máis canalla e desenfadada. Este novo traballo non só confirma que a súa volta aos estudios foi para quedar, senón que se presenta como unha reafirmación madura do seu ideario bravú: ritmo, ironía e identidade local convertidos nunha celebración sonora que recompensa tanto a escoita atenta como o baile despreocupado.
«50 anos na música», Anxo Vigo
En 50 anos na música, Anxo Vigo celebra medio século de traxectoria cun disco que funciona como crónica persoal e tamén como retrato colectivo. Nado en Vigo, a súa obra estivo marcada pola década que pasou vivindo en Londres nos anos setenta, unha experiencia que axuda a entender esa nostalxia serena —morriña feita melodía— que atravesa o seu repertorio. Ao longo de 34 temas, algúns deles revisados para este disco, Vigo recupera cancións nas que o popular e o íntimo camiñan da man, cunha escrita directa e un fraseo recoñecible. Pezas como “Galicia”, “A ledicia de ser galego”, “Galicia e Portugal” ou “A ti Rosalía” son declaracións de identidade, mentres “Outono” ou “Paxariños” debuxan o Vigo máis emocional. Un traballo longo e coherente, que soa a regreso e a memoria, cunha produción respectuosa coa esencia do autor e cunha voz que nunca deixou de mirar cara á casa.
🎧 Sigue a nosa lista de Singles en Spotify para estar ao día das novidades discográficas dos artistas e grupos de galiciantunes.com!
🎧 E se es dos maximalistas que o queren todo, tamén podes seguir a de Álbums cos discos completos!