Antes de haber ningún disco, houbo un neno que pediu aos Reis unha guitarra. Un xesto pequeno, case inconsciente, que co tempo acabou converténdose no inicio dun proxecto no que a música funciona como forma de entender o que pasa arredor: as conversas, os vínculos, os lugares que se deixan e os que seguen presentes mesmo cando xa non se habitan.

Co paso dos anos, Dani Cornes foi construíndo unha maneira de escribir atenta ao detalle e á cotiandade, capaz de transformar escenas en materia narrativa. Un camiño que comezou en solitario con Días rosas (2018) e que agora dá un paso adiante: instalado en Barcelona, publica Aquí sempre tes casa (2026), o seu primeiro álbum gravado en estudo que nace nun momento de tránsito e que se move entre o íntimo e o xeracional.

Falamos con el sobre ese paso do cuarto ao estudo, sobre o diálogo cun produtor cun universo sonoro propio, sobre a relación entre música e imaxe e sobre esa idea de «casa» que atravesa todo o traballo.

 

Foto: Paula Vázquez Guisande

 

«Lembro que lle pedín aos Reis no 2005 unha guitarra». Hai algo case involuntario en contar iso, como se o punto de partida fose máis antigo do que un cre. Que lle debe Dani Cornes a aquel neno que pedía unha guitarra e aínda non sabía o que estaba por vir?

Dani Cornes: Pois eu creo que lle debe de todo. Tiven a sorte de que meus pais ma agasallaran e lle fixeran caso a un rapaz, daquela, que tanto che podía dicir que quería tocar a guitarra como que quería ser astronauta. Sempre os tiven detrás e creo que eles me impulsaron a aprender a tocar e a escribir. Se lle debo algo ao Dani Cornes de antes é o descaro para pedir esa guitarra.

 

O proxecto leva o teu propio nome, sen filtros. Non hai onde esconderse. Como convives con esa exposición cando o que estás a poñer enriba da mesa é tan persoal?

Dani Cornes: É algo raro, porque antes de que unha canción saia ao público ten que pasar por tantas mans e tantos filtros… Ao final, cando pasas por todo o proceso de gravación, reescritura, videoclip, incluso a burocracia, case te esqueces que aquilo que cantas é persoal e íntimo, e iso fai que volva reconectar cos temas dun xeito diferente; pero ollo, que a min iso paréceme xenial: revivir os temas dende unha perspectiva totalmente distinta. De todos os xeitos, neste último disco, case que me poño na pel doutra persoa que non son eu, aínda que acabe usando esa personaxe como un medio ou unha canle a través da cal cantar sobre as miñas cousas. Supoño que crear esa separación artificialmente tamén a axuda a convivir, non?

 

 

 

En 2018 publicas Días rosas, o teu primeiro disco integramente en galego e autoeditado. Nel xa aparecía unha maneira moi túa de mirar o cotián (podemos pensar en «Karma 0700»), de converter unha escena e un contexto en canción. Que atopas no que os demais non ven? Que hai naquilo que pode pasar desapercibido?

Dani Cornes: Non sei se é que o resto non o ve, quizais son eu que me obsesiono coas minucias e coa cotiandade! Sobre todo, neste último traballo, en Aquí sempre tes casa, hai textos que ben poderían ser audios de WhatsApp ou conversas. Quero pensar que roubo moito do que me conta a xente; teño un documento de notas no que vou apuntando frases, cousas que me pasan, porque si que me parece que desa «normalidade» e das conversas que podo manter con amigos e familia saen ideas profundas, sobre as que cavilo, e que acaban converténdose en cancións.

 

Este primeiro traballo foi un proxecto case en solitario, onde cada decisión era túa. Que che ensinou ese proceso que non sabías antes de comezalo?

Dani Cornes: Eu creo que me dei conta de que non me gustaba facer as cousas só. Si que, á hora de compor, prefiro ter a última palabra. Pero con Días Rosas, que o único que non fixen desde disco foi o deseño gráfico, acabei queimado, sobre todo porque non sabía (nin sei aínda) mesturar, masterizar, arranxar, nada diso. Agora teño a sorte de poder apoiarme en xente que me arroupa neses procesos e así poder concentrarme na miña parte do proxecto. Aprendín a dialogar, creo, cando antes era todo monólogo. Agora toca dar o seguinte paso, que é abrirme a colaboracións [risos].

 

 

E que pesou máis daquela: a liberdade de decidir todo ou os límites de facelo en solitario?

Dani Cornes: Dende logo que é a gran pregunta! Conforme pasa o tempo, entendo máis os límites de facer as cousas en solitario, e agora non se me pasaría pola cabeza escribir cinco guitarras para unha canción, por exemplo. Intento ser máis realista e, con Días Rosas, non foi para nada así. Metín de todo nese álbum e levalo ao directo foi difícil.

 

 

 

Aquí sempre tes casa é o teu primeiro álbum gravado nun estudio profesional, coa produción de crnds, un produtor cun son moi propio e recoñecible. Como é ese proceso de construír xuntos algo e que siga sendo teu?

Dani Cornes: Pois crnds sempre foi moi, moi respectuoso co traballo que eu fixera de base, e propúxome que el figurase como produción de estudo. Foi, sobre todo, responsable da arquitectura e de construír ese son que eu propuxera; axudoume a escoller micros, amplis, instrumentos, a suprimir ou engadir capas… Foi todo un proceso, pero foi xenial. Ás veces, pénsase que demasiadas persoas ao volante poden acabar por facer que o vehículo choque, pero soubo desde o inicio onde meter a man e onde non, e estareille agradecido sempre por ensinarme estas dinámicas de traballo.

Rematas os estudos xusto cando chega a pandemia, e marchar, que ata entón era só unha posibilidade, convértese de súpeto nun escenario real. Como é escribir dende a sensación de que todo está por decidir, algo que tantos da túa xeración poden recoñecer como propio?

Dani Cornes: É forte, dende logo. Escribín pensando na posibilidade da emigración como algo afastado, pero plausible, e de súpeto dis: «mira, imos a Barcelona e empezamos de cero». Quería escribir unha especie de guía para min, para explorar os meus sentimentos arredor diso, da experiencia de deixar atrás dúas décadas de experiencia vital e, ao final, acabou sendo iso explicitamente.

 

Foto: Paula Vázquez Guisande

 

Este traballo está atravesado pola distancia, polas despedidas; pero leva por título unha promesa de permanencia: Aquí sempre tes casa é máis unha certeza ou unha necesidade?

Dani Cornes: Eu creo que son ambas! Certeza porque esta realidade de emigrar permite ter conversas que te levan a este tipo de promesas, non? Cos meus pais, coas amizades. Podo estar vivindo aquí, en Barcelona, pero sempre que me sae algo alá, en Galicia, teño un sitio onde quedar. Casa para min non é só o edificio, senón tamén a xente coa que empato. Casa é o lugar ao que volvo sempre, así que supoño que de aí o título; pero tamén, precisamente, é unha necesidade. Non podo ignorar toda esa vida que fixen e construín alá. Sempre aproveito calquera pequena escusa para volver. Así, ao tonto, creo que nos últimos cinco anos, soamente fixen unha viaxe de ver mundo, e foi a Mallorca [risos].

 

No disco conviven un acordeón, electrónica, pop moi espido, palabra falada en temas como «Estepa»... É un traballo que custa encaixar nun estilo. Sen etiquetas, como describirías o que fai Dani Cornes? A que soa?

Dani Cornes: Eu creo que foi, pola miña parte, unha aposta pensada e buscada. Non quero encaixarme dentro de ningunha cuadrícula, aínda que me sinta máis comodamente habitando o pop, a canción de autor… Pero diría que é unha radiografía de todo o que escoito. Creo firmemente que podes coñecer a unha persoa pola música que escoita e, no meu caso, escribo o que escoito tamén. Tiro moito de referencias como Bon Iver, Maria Arnal i Marcel Bagés, Big Thief, Ben Howard, Vetusta Morla, Phoebe Bridgers…Obviamente, tamén escoito cousas a nivel galego, e tamén creo que me influencian. Teño percusións electrónicas no disco que me levan a pensar en Pantis, un acordeón gravado polo gran Andrés R Boutureira, que me flipa o que fai, e pasaxes de letras que quero pensar me inspirei en Xohana Torres, Xela Arias… Creo que levo as miñas influencias en aberto, e supoño que a miña música soa a iso. Pero tampouco sabería afirmalo con certeza. Todo o novo que estou a escribir agora, xa soa diferente.

 

 

Hai algún artista ou disco que sintas que está na base de todo o que fas?

Dani Cornes: Dende hai anos estou obsesionado coa música de Ben Howard e Bon Iver, que foron mudando a medida que eu fun crecendo tamén con eles como referencia. A nivel lírico tamén é importante para min Silvio Rodríguez, Víctor Jara, Violeta Parra, ou Diego Lorenzini. Toda a música de cantautores/as de fala española en América son de gran inspiración para min, empato moito con iso que contan, e serven de áncora poética.

 

Foto: Paula Vázquez Guisande 

 

En «Non vos tedes que alarmar» hai unha tensión moi clara entre a tranquilidade que se comunica («todo marcha xenial, non vos tedes que alarmar») e a inquietude que latexa por baixo («fóra hai demasiado ruído e boto de menos o monte»). Como se escribe desde ese lugar onde dúas cousas contraditorias poden ser certas ao mesmo tempo?

Dani Cornes: Lembro que, en segundo de carreira, durante o último día do piso que tiñamos alugado daquela, mentres lavaba a louza, caeu un vaso de tubo e abrinme un pequeno corte no pulso. Era o suficiente como para ter que ir a que me puxesen puntos, pero tampouco era desastroso. O tema foi que o vaso perforou unha destas veas grandes e a desfeita de sangue era notable. O primeiro que fixen foi chamar aos meus pais e, sen contexto ningún, planteilles un «antes de nada, non vos preocupedes porque a ambulancia está en camiño». Sempre penso no ridículo desa primeira frase, os meus pais e o meu irmán aínda mo lembran ás veces. Penso moito nesa dualidade, na miña maneira de tentar manter a calma en momentos de estrés e fracasando por completo. E creo que quería explorar os meus sentimentos atopados con esas situacións. Por iso, escribín este tema: é unha chamada, ou un audio, vaia, pero paso gran parte da canción ocultándome os sentimentos ata que non podo máis e estoupo, xunto coa crecida final do tema. É un pouco tamén a miña maneira de estar en paz con esa parte de min, co estoico eternamente fracasado.

 

 

No tema «Aquí sempre tes casa», «estás a unha chamada» resume moito dunha vez: a distancia, a xente que xa non está preto pero segue na túa vida. Como chegaches a converter algo tan cotián —unha chamada— no eixo que vertebra o disco?

Dani Cornes: Intentei sempre que houbese un fío condutor ou coherente no disco. Gústame concibir un álbum como un traballo que explora as diferentes arestas dun mesmo tema (ás veces ata a saciedade) e facelo arredor desa chamada tíñame todo o sentido do mundo. É que é o suficientemente ambigua como para poder interpretala de diferentes maneiras: estás a unha chamada, de quen? De que? De volver? De falar? Creo que todas esas formas de ver esa frase son correctas.

 

Foto: Paula Vázquez Guisande

 

Hai momentos no disco de gran vulnerabilidade: «acéptame así coma o desastre que son, non quero saír perdendo(te)», (en «Desastre»), «xa me sinto o refugallo dun fracaso persoal» (en «478»). Hai algo liberador en cantar o que todos pensamos pero case ninguén di en voz alta?

Dani Cornes: Si, dende logo que, nestas semanas dende o lanzamento, moita xente me escribía para dicir que empataba moito con este tipo de letras, que eu pensaba que quizais poderían ter sido as máis desapercibidas… É unha sorpresa, dende logo, porque externalizando este tipo de sensacións doume conta de que, realmente, son cousas universais e comúns a todas nós e, polo menos a min, faime sentir comunidade e faime sentir vista.

 

 

E no medio de todo iso hai... unha cumbia!, «Arredor de ti», sobre o peso do amor non correspondido: «cántame unha canción, arredor de ti, paga a pena menear o corpo para esquecer as tristuras». Como se logra encaixar esa peza, aparentemente dispar, sen que afecte á coherencia do traballo?

Dani Cornes: Creo que, sobre todo, é na temática e na instrumentación. Intentei manter sempre a coherencia e dende logo que compor unha cumbia foi un reto. Ao principio imaxineino como o run-run dun tren, pero decateime co paso do tempo de que viña do meu afán pola música do outro hemisferio, da admiración e da vontade de explorar os ritmos que quizais non teño tan preto da casa. E tamén me parecía que encaixar o desamor nunha despedida, case na metade do disco, tamén me tiña sentido, tanto narrativo como lírico.

 

 

A túa traxectoria vai moito máis alá de facer cancións: dirixiches Onde dormen as gaivotas; asinaches a banda sonora de Os espazos en branco, sobre Xela Arias; traballaches no deseño sonoro dunha exposición da Fundació Joan Miró en Barcelona... Son mundos distintos pero todos pasan polo son e pola imaxe. Como se alimentan entre si?

Dani Cornes: Dende logo que se retroalimentan; penso moito na música como algo visual, tamén, e nas cancións como unha posibilidade de narrativizar e ficcionar ideas e sentimentos; o álbum segue un fío narrativo dun xeito máis ou menos liberal, pero serve para explorar tamén imaxes que plasmo directamente como cores, horizontes, sitios… Gústame pensar que facer cancións é como facer fotografías ou vídeos, e dáse o caso que moitos deses vídeos acaban sendo pezas como curtas ou longas que necesitan música. É como unha serpe mordéndose o rabo.

 

Foto: Paula Vázquez Guisande

 

No videoclip da canción que dá título ao disco es á vez o cineasta que pensa a imaxe e a figura que aparece nela: sabes exactamente o que a cámara vai facer contigo. Como cambia iso a túa presenza diante do obxectivo, ou precisamente por iso puideches construír algo tan despoxado, tan íntimo?

Dani Cornes: Foi terrible en realidade! Nas semanas anteriores pensaba en dirixirme a min mesmo, entón liei á miña parella, Ariadna Cordal, que tamén dirixe pezas e monta. Fixemos unha especie de tándem porque, en realidade, cando eu non saía en plano si que podía dirixir un pouco o que facía o dire de foto, Aarón Vilariño, coa cámara. Pero estando eu diante… Non sei como o fará a xente que dirixe e actúa á vez. Jafar Panahi, Elena Martín… facer este videoclip renovou o respecto que teño cara a eles.

 

 

No disco participa o teu contorno persoal, traballando en roles creativos moi distintos: imaxe, deseño, audiovisual. Hai algo distinto en que sexan persoas que te coñecen as que lle dean forma visual ao proxecto?

Dani Cornes: A realidade é que tiven a sorte sempre de estar rodeado de xente moi frutífera e moi talentosa no creativo, entón para min foi súper fácil contar con eles para poñer o seu gran de area. Paula Vázquez na foto, Adán Cordeiro no deseño, Ariadna Cordal na dirección do videoclip… son xente que coñecín realmente durante a carreira. Non teño máis que admiración e loubanzas.

 

Para quen aínda non te viu en directo: que vai atopar nun concerto de Dani Cornes?

Dani Cornes: Dende logo, revolución cos meus directos anteriores! Creo que estou mudando cara a unha concepción máis total e holística de como quero que sexa o meu directo. Antes presentabámonos cos instrumentos, un par de pedais, e veña, a tocar. Agora estou pensando en todo, dende o vestiario ata a iluminación. Quero que todo sexa coherente e como espectador te atrape (pero en realidade, quero ser como as miñas referentes).

 

Foto: Paula Vázquez Guisande

 

Mencionaches que estás moi contento de ver como hai unha explosión e unha diversificación da oferta cultural en galego, que xa non existe esa imaxe estereotipada de que a música en galego era só rock bravú ou hip-hop. Como artista que forma parte del, como ves ese panorama desde dentro?

Dani Cornes: Súper ilusionado, sobre todo porque creo que fomos capaces de desfacernos dese estereotipo por mérito musical propio. Non se trata só de que coa democratización da tecnoloxía musical hai máis cantidade de artistas, pero tamén de que o panorama musical galego semella especialmente fértil para nós. Nunca vin con tanta facilidade a posibilidade de relacionarnos entre nós, de falar por redes, en persoa, en eventos, tecer lazos e xerar nexos.

 

Entre todos os agradecementos do disco no teu Instagram hai un que non é a unha persoa: o piano da túa nai. «No one knows me like the piano in my mother’s home», escribes citando a Sampha. Segues recoñécendote nel? Segue el recoñecéndote a ti?

Dani Cornes: Fua! Si, por suposto. Ese piano debe ter uns 30 e pico anos, polo menos cinco máis ca min, aniñado contra a parede do salón. Sufre incluso máis ca min coa humidade costeira e, con todo, sempre que nos vemos, acabamos cantando algo xuntos.

 

Foto: Paula Vázquez Guisande

 

Que artista ou grupo galego nos recomendarías agora mesmo? Algún favorito que deberíamos coñecer.

Dani Cornes: Estou moi dentro con Pantis agora mesmo. Non é xusto recomendar a alguén do mesmo pobo, pero wow. Flipei co seu último LP. Tiven o pracer de velo en directo e de desfrutalo moito. Cando pincho, case sempre cae «Piketón», de Hydn (temón, nunca falla). Tamén teño que mencionar a De Ninghures, Tanxugueiras e a Fillas, que son imprescindibles, pero tamén Caamaño & Ameixeiras, Pansenfron, Xurxo Fernandes, e a Man The River.

 

E se abrísemos a túa conta persoal de Spotify, que escoitariamos? 100% sinceridade, 0% vergoña.

Dani Cornes: [Risos], imos ver. Levo catro meses intercambiando unha lista de reprodución mensual co meu amigo e o deseñador do disco, entón gran parte do que estou escoitando son cancións que non me recomenda o algoritmo, senón el. É unha experiencia moi grata e recoméndolla a todo o mundo, aínda que vós xa facedes iso, máis ou menos, co 90x15 [risos]. Estou escoitando moito os álbumes de Diego Lorenzini, ademáis de VVV Trippin’ You, Alcalá Norte, CORTE!, Parquesvr, Rodrigo Cuevas, Autoservei, Geese, Cameron Winter, Triángulo de Amor Bizarro, e Los Hermanos Cubero. Ese é o meu último mes, aproximadamente (hai máis, pero menos presentes).