Hai palabras que xa levan dentro toda unha xeografía. Furada é unha delas: fenda, abertura, marca que queda despois do corte. É tamén o nome do disco debut de Furada, o dúo de Crecente (Pontevedra) formado por Adrián Riveiro (composición, produción e instrumentacións) e Pablo Gómez (voz e letras), que collen o post-punk e lévano ao rural galego sen perder nada da súa carga orixinal.

Editado por Ferror Records en maio de 2026 e con edición en vinilo prevista para setembro, Furada chega despois do sinxelo «Alas negras» (2023). O disco mestura letras propias con versos de Lois Pereiro e Xela Arias, nun imaxinario que bebe tanto do post-punk clásico coma da literatura latinoamericana. Participa tamén Xandra Táboas, poeta e videógrafa responsable dos vídeos de «Brilo» e «Aliñados». A portada recolle unha fotografía de Delmi Álvarez das protestas de Telanosa en Redondela, 1986.

 

 

Antes de que existise Furada como disco, houbo un momento no que algo entre vós os dous empezou a pedir forma de grupo. En que punto aparece esa necesidade de xuntarvos e facer cancións?

ADRIÁN: Recordo que eu tiña algunhas cancións producidas que xa entoaban a esencia do que logo sería FURADA. Ensineillas a Pablo e el entendeu perfectamente cara onde podían ir ese tipo de producións. Tamén recordo a primeira vez que veu ao estudio dos Padrosos, onde teño colgada unha imaxe de O Ancián dos días, de William Blake e el foi dos poucos en recoñecer a imaxe e todo o simbolismo que ten detrás. Esa imaxe creo que presidiu a intención do disco, colgada xusto enriba das nosas cabezas.

PABLO: Ben, a min sempre me rondou a idea nos miolos de facer algo así. Gústame poñerlle letras a melodías e á súa vez tentar proxectar case como unha necesidade terapéutica o que levo dentro. Algo quizais agochado en min mesmo, unha revelación indómita, ou igual non tanto. A Adrián penso que lle pasa o mesmo. Será unha consecuencia natural mutua da existencia.

 

E cando aparecen as primeiras cancións, que vistes nelas para sentir que aquilo xa non era unha proba puntual, senón un proxecto cun nome, unha dirección e un universo propio?

PABLO: Igual conseguimos vernos desde fóra. Non é que sexa unha tarefa sinxela, pero se non o pensas, sucede. Hai moita metafísica en non pensar en nada.

ADRIÁN: Recoñecémonos na rabia, desde o primeiro ímpetu con «Alas negras». Foi algo moi orgánico. Desde alí, creo que fomos explorando outro tipo de emocións, pero tendo sempre presente ese visceralismo do primeiro momento.

 

Ese nome, «Furada», ten algo moi físico: remite a unha abertura, a unha fenda, a algo que se atravesa ou que deixa marca. Como nace a idea? Que atopastes nesa palabra para que puidese nomear o grupo?

ADRIÁN: Eu recoñezo a palabra coma algo que chega á carne, desde a navalla e o coiro. Ese espazo baleiro que deixa a marca do cambio.

PABLO: Si, en Demian, de Hermann Hesse, aparece a marca de Caín, ou fenda, ou furado, como un símbolo distintivo de fortaleza e nexo entre corpo e cosmos. Un alento de reflexión introspectiva que se transforma en praxe pasional e prudente. Nesa fenda, Pena ou Pedra Furada de Coirós, vimos reflectida a vontade dunha palabra que fose título e definición.

 

 

 

Presentades Furada, o voso primeiro traballo neste 2026, cunha frase pouco compracente: «Neste século da ditadura da imaxe sobre a palabra, que prefire a copia ao orixinal, pois máis ben as nosas ambicións son... escasas e prudentes». Que lugar ocupan as letras nun proxecto que, ao mesmo tempo, se constrúe desde o son, a imaxe e a posta en escena?

PABLO: Guy Debord en A Sociedade do Espectáculo comeza cunha cita de Feuerbach: «Sen dúbida, o noso tempo prefire a imaxe á cousa, a copia ao orixinal, a representación á realidade, a aparencia ao ser» case como predición do noso mundo, mais escrito no século XVIII. Ben, igual as cousas non cambiaron tanto. As letras van saíndo. Todos temos algo que dicir, si. O complicado é quizais que o son complete a estrutura narrativa, pero Adrián é un brazo de mar da composición: hai na súa persoa unha amplitude e profundidade innatas, e cando xogas cun visionario, pois… Todo é moi sinxelo. O corpo non pesa, todo flúe como nunha sensación de camiñar sobre o fío da navalla, como nunha metamorfose lixeira.

ADRIÁN: Para min a poesía é a linguaxe da arte por excelencia. O instinto poético é unha linguaxe case universal que forma parte de algo máis profundo que desmonta as lóxicas utilitaristas da palabra. Creo que perder esa noción do poético como parte transcendental da arte crea unhas obras que poñen en valor unhas metodoloxías máis decantadas a técnicas que deixan fóra unha parte humana moi importante.

 

Adrián, nesa descrición de Bandcamp citas a Joy Division e unha atmosfera que pode achegarse a The Doors; Pablo, ti engades Radio Océano, Golpes Bajos, post-punk ruso e a escena mexicana, con bandas como Caminatas Nocturnas, Ritmo Cósmico ou La Texana. Como se traballa con referencias tan características sen que a canción quede subordinada a elas?

PABLO: Coido que as referencias aí están, pero claramente non se asemella a nosa música moito a elas. As referencias son moi importantes porque nos empapan de novos coñecementos, pero logo cada un ten que buscar a súa voz e o seu camiño. A cuestión era afastarse de liñas musicais míticas, descalzarse e veña.

ADRIÁN: As referencias sempre aparecen despois de que a música estea case feita. Creo que é máis un proceso polo que situar a quen o escoita. Non é algo que nós tivésemos tan presente ou, polo menos, non de maneira consciente.

 

Foto: Xandra Táboas @gravidade0.0 

 

Tamén dicides que o post-punk é capaz de adaptarse ás xeografías e aos sentimentos como ninguén. No voso caso, que significa levar esa linguaxe a un lugar como Crecente?

PABLO: Si, isto é moi boa pregunta, porque se imos a Joy Division, o post-punk que se fai en Inglaterra non é o mesmo que o dos bielorrusos Molchat Doma, evidentemente tendo en conta a distancia temporal. Mesmo na banda galega Radio Océano da Coruña e Golpes Bajos en Vigo, pois as diferenzas son notables. Todos pertencen ao mesmo xénero post-punk, mais as texturas, as melodías, as letras, a propia retranca son sui generis de cada lugar xeográfico.

ADRIÁN: Creo que ten que ver máis cunha forma de ver o mundo, desde un realismo que non ten medo a vivir nos grises, e que non adoza os discursos, vendo sempre as posibilidades e as imposibilidades da contorna.

 

Na descrición aparece México (onde viviu Adrián) como unha referencia importante para entender parte dese imaxinario post-punk. Que vos abriu esa escena que non atopabades noutras referencias máis próximas?

ADRIÁN: Para min, México é un espazo moi importante na miña vida. Vivir de primeira man o contexto latinoamericano e seguilo constantemente na miña vida diaria dáme sempre o enfoque decolonial que as loitas europeas que simpatizan e se aproveitan do contexto e privilexio europeo non teñen.

No contexto latinoamericano vese a verdade do mundo.

PABLO: Ben, teño que sincerarme aquí e dicir que o que máis me sorprende de Adrián é a súa literatura. Tamén a súa intelixencia para vir de volta de absolutamente todo o que poidamos estar falando. Coido tamén que México tivo moito que ver, algo así como a Comala de Rulfo, e é que moito ten que ver co noso imaxinario en Galicia. O das referencias, igual abusamos de comentalas, pero son cousas das que falamos acotío, por iso forman parte, mais todo sae de nós e, claramente, eu diría que Furada é algo único e nada sinxelo de imitar nin coa mínima vontade de copiar.

 

«Alas negras» foi o voso primeiro single publicado en Spotify, no ano 2023. Escoitada agora desde Furada, que recoñecedes nesa canción como primeiro punto de entrada ao universo do grupo?

PABLO: A letra é unha adaptación dun poema que publiquei en «Letras Perennes de Folla Caduca», revista boletín literario mosense, grazas a Manuel Xío Blanco. A música é unha revelación total de continuidade.

ADRIÁN: Ben, aínda que o mencionei antes («recoñecernos na rabia»), tamén quero dicir que, aínda que foi a primeira vez que traballabamos xuntos, Pablo veu cunha actitude superaberta e con ganas de ter unha aprendizaxe nova. Tamén coa elección de ter un proxecto horizontal sen ambicións nin presuncións desmedidas. Son ambientes que eu agradezo moito á hora de traballar con alguén.

 

 

Despois de «Alas negras», o traballo vai materializándose como disco completo. En que momento empezades a sentir que as cancións xa non funcionaban só como pezas soltas, senón como parte dun mesmo percorrido?

ADRIÁN: Para min o traballo do directo e o traballo de encaixar dunha narrativa nos discos é o mesmo traballo. O que funciona a nivel do directo adoita funcionar como fío condutor. Tamén a forma de compor con diferentes intensidades creo que é a correcta nos dous formatos. Ao final, é introducirse no noso mundo, transitalo, pero tamén saber saír del.

PABLO: Eu falaría de tres fases ou etapas, tres ritmos diferentes a nivel emocional. Ollo á cara B do vinilo.

 

Nos créditos, Pablo aparece na voz e nas letras, e ADRIÁN na composición, produción e instrumentacións. Cando unha canción empeza a tomar forma, como se atopan eses dous procesos para que a palabra non pareza engadida á música nin a música unha simple base para o texto?

PABLO: Pola parte que me toca, pois traballando directamente sobre os textos, modificando versos, engadindo novos, dándolle voltas á folla, volvendo escribir… Algún día ensinaremos os bosquexos, pero si, moitos tachóns, letras ilexibles, letras novas, palabras soltas, debuxos rápidos incluso... O bonito da vida, ou polo menos onde me sinto ben. Isto na parte das letras, e na parte musical pode Adrián completar mellor esta cuestión.

ADRIÁN: Para min é un punto importante e algo que leva o tempo que leva. Deixar repousar, que os cimentos se formen fortes. Creo que é algo que pode pasar nuns minutos ou nun período de anos. Sobre todo, temos que deixar que se asente nos nosos miolos, non só como palabra, senón tamén como emoción pola que transitar, que se sinta algo que xa non se pode separar de nós.

 

Foto: Xandra Táboas @gravidade0.0 

 

No disco, a mestura e o mastering pasan por Escusalla Sonora, con Javier Vicalo. Que vos achegou esa escoita externa á hora de rematar as cancións e tomar distancia dun proxecto tan construído entre vós os dous?

ADRIÁN: Eu nesa etapa acabara xa o disco de «Dende a Ruina» dos Filebo con Xabi, un traballo que nos resultou moi cómodo de facer, cousa que non é tan doado de encontrar nun produtor. Pasar pola man de Xabi poñíanos tamén no lugar do espectador, soltar un pouco o volante, confiar ata onde podían chegar as cancións sen nós, e tamén as lindes que nós non queriamos perder.

PABLO: Flipante o traballo de produción de Xabi. Moi recomendable para outras bandas que queiran sentirse cómodas e traballar con total calidade. É unha experiencia, desde logo para min, que son, digamos, externo ás cuestións puramente instrumentais, vivir a compenetración de Adrián con Xabier é algo que, desde logo, paga a pena observar e escoitar. Agora ben, tentar entendelos sería unha loucura pola miña parte.

 

ADRIÁN, falabas en La Fonoteca de «arranxos mecánicos e orgánicos». Que entendedes vós por esas dúas ideas e como se manifesta a tensión entre ambas nos temas?

ADRIÁN: Creo que máis alá do compositivo, eses dous termos represéntannos desde as nosas perspectivas vitais. O mecánico representa a cidade cos seus ritmos fixos que conviven coa nosa vitalidade orgánica da nosa crianza nas aldeas. Para min, desa convivencia xorde o tipo de composición que se dá en Furada. Tamén do roce, a desincronía, a tensión e o estrés, a resolución e o encontro deses dous factores tan vívidos para nós.

 

 

Na mesma entrevista explicabades que, para traballar a voz na mestura, empregastes un Tube Screamer, un pedal asociado habitualmente á guitarra. Que vos interesaba de levar a voz a unha textura máis áspera e menos limpa?

ADRIÁN: Sempre pensei na voz de Pablo como un instrumento máis na mestura, non necesariamente como unha voz, senón como algo que tiña que ter a súa propia sonoridade, algo que a fixese destacar na mestura cando as dinámicas e saturacións da canción estivesen máis presentes. Comezamos a usar o overdrive de Ableton, un plugin que soa moi ben, pero con Xabi vimos a necesidade de levalo a un punto máis analóxico. Tamén contar que xusto ese modelo de overdrive conta cuns medios máis cálidos que tamén axudan á intelixibilidade da voz

 

 

Neste traballo engadides, ademais de poesía propia, versos de Lois Pereiro e de Xela Arias «por esa imaxe eterna de vangarda, de linguaxe e palabra pura, visceral». Que ten que pasar para que un verso alleo deixe de funcionar como referencia e empece a formar parte dunha canción?

PABLO: Ben, sempre me gustaron os grupos ou cantantes que recolleron versos alleos para introducilos na música. Os exemplos son infinitos. Será unha necesidade humana de interpretar textos alleos, xa sexa porque te sintes identificado ou simplemente porque che gustan.

 

En «San Xoán de Lois Pereiro» hai unha variación moi significativa sobre «Poderíano escoller como epitafio», de Poesía última de amor e enfermidade, 1992-1995: onde Lois escribía «unha húmida mensaxe / de vida e de furia necesaria», na canción aparece «unha mensaxe de raiba e furia necesaria». Que buscabades ao desprazar o verso cara a esa idea de rabia?

PABLO: Si, non traballamos coa literalidade nos textos. Quizais, o único poema que está case integramente cantado é o de Xela Arias, mais no «San Xoán de Lois Pereiro», o lume ocupa un lugar central: é unha cuestión relacionada coas tres transformacións do espírito de Nietzsche. Neste caso, sería como adentrarse literalmente na segunda fase ou fase leonaria (licenza), digamos, unha resposta humana á enfermidade: rabia iniciática, furia en fase práctica.

 

 

En «Brilo das cortinas» aparecen versos de Xela Arias como «Pasos azulados que se perden na noite dos presaxios». Como se traballa musicalmente cun texto que xa trae unha cadencia e unhas imaxes tan marcadas antes de chegar á canción?

PABLO: Aquí o poema di o mesmo que a canción: «pasos azulados de rapazas acencidas». Trátase, como dicía antes, dun uso literal do poema e, como comentaba, pois o único que mantén unha literalidade case total.

 

 

 

En «Aliñados» dicides: «nós somos o sino, os planetas decidiron deixarnos de lado». Hai nesa frase unha sensación moi recoñecible, case xeracional: a de estar intentando atopar un lugar mentres a vida parece avanzar por outro lado. Que hai desa perda de rumbo na canción?

PABLO: Vouno contestar con coincidencias, como nas pelis de Medem (risas): chego, ou máis ben volvo, a Vigo no 2020. Non é que marchara de todo, pero desta volta veño vivir. Un amigo, J. C., coméntame que van pechar o Edra por unha cuestión de remodelación do Casco Vello e a colocación dun edificio institucional. Quedaramos para tomar unhas cañas no Paseo de Alfonso e baixamos as escaleiras que van dar á Rúa dos Pescadores. Volvo ao Edra logo de bastante tempo e comezo a frecuentalo, ás veces con amigos e outras eu só. Nunha desas ocasións, J. C. preséntame á artista Begoña Arce, que vive entre Vigo e Valeixe (A Caniza). Tempo despois, coméntame que vai facer unha exposición no Café Uf!, en Vigo. O evento inaugural é un venres. Eu daquela traballaba algo máis da conta (non é que traballe tanto tampouco [risas de novo]), e esa semana fora bastante «duriña», así que abrín unha lata de cervexa e dispúxenme a cear bastante canso, pero a cervexa e a cea déronme folgos e decidín baixar. O certo é que o esforzo era mínimo, pero é para darlle certo punto de dramatismo. Cheguei á exposición sobre as nove da noite. A Mariñeira, chamábase. Alí, Bego preséntame a Adrián, un tipo de pelo longo, igual non tanto como agora, pero de pelo abundante e barba. Chamoume a atención bastante o gusto estético e elegante. O certo é que se mimetizaba bastante coa esencia literaria do Café. Falamos un anaco longo e logo Bego desapareceu por algún tempo, e seguimos a falar e falar. O certo é que compartiamos gustos, narrativas e reflexións, e noutras moitas ideas estabamos profundamente en desacordo, que en realidade é o mellor para cando tes ganas de darlle á lingua. Ao final da noite, propúxenlle montar algo xuntos. Non nos pasamos o teléfono porque andamos algo na póla, pero si, como poucas veces pasa, desta volta a promesa cumpriuse. Quedamos e saíu «Alas Negras». Aí mirámonos aos ollos e dixemos ou pensamos: «guapísimo!»

 

 

En «Sonrisa infantil» aparece unha acumulación de imaxes moi íntimas —«recordar tu sonrisa infantil», «olvidar la enfermedad», «sentir frío en las manos y en las mejillas», «que me mude a otro amanecer», «volver a correr»— ata chegar a esa frase: «con la seriedad con la que jugabas cuando eras un niño». Como traballastes esta canción que parece avanzar entre lembranza, desgaste e desexo de volver a algún lugar anterior?

PABLO: Este tema nace dun poema de Blake, chamado «El Escolar».

 

 

A portada parte dunha fotografía de Delmi Álvarez das protestas de Telanosa, empresa téxtil de Redondela, en 1986, nunha mobilización protagonizada polas traballadoras contra o peche da fábrica. Máis alá do seu valor documental, que aspectos do disco sentistes que esa imaxe era capaz de activar ou acompañar?

PABLO: A imaxe é potente: Un nexo co filme Nación, de Margarita Ledo, a escasos quilómetros de Telanosa, a loita da Pontesa: unha nación (a nosa) contrúese coa loita das mulleres. (Ver película)

ADRIÁN: Para min é unha imaxe moi representativa do desequilibrio das forzas do poder e da valentía xa case esquecida dunhas persoas que se sentían na necesidade de por o corpo.

 

«Aliñados» está inspirado en Los amantes del círculo polar, de Julio Medem, e o videoclip foi gravado entre O Calvario, en Vigo, e Os Padrosos, en Crecente. Como se constrúe unha peza audiovisual entre unha referencia cinematográfica tan marcada e dous espazos tan vosos?

PABLO: Nesta pregunta remítome á resposta da pregunta de antes sobre a adaptación das xeografías.

 

Foto: Xandra Táboas @gravidade0.0 

 

Explicades tamén que Xandra Táboas participa no proxecto como poeta e videógrafa, e que dela saen os vídeos de «Brilo» e «Aliñados». Que ten a súa mirada para confiarlle a parte visual do proxecto?

PABLO: Así como dicía que Adrián é un brazo de mar da composición, Xandra é dos movementos sociais, tanto vigueses coma galegos. É unha persoa esencial para entender o Vigo rebelde, proletario e identitario que forma parte de Furada, tanto como o rural crepuscular de Crecente e a memoria de Salvaterra de Miño (terra da miña nai). O certo é que se alguén leva ese carácter e esa natureza nos seus xenes, esa persoa é a poeta Xandra Táboas do Calvario, como do Calvario é a poeta Branca Trigo.

Igual Pedro Páramo tamén debería facer parada no Calvario.

ADRIÁN: Definitivamente tanto Xandra como o Calvario son lugares transcendentais.

 

Un disco fixa unha forma, pero o directo obriga a descubrir como se sostén esa forma diante da xente. Que vos está pedindo o escenario que non estivese previsto na gravación?

PABLO: O escenario dá, non che pide nada (risas).

ADRIÁN: Para min, é un reto tentar trasladar todo o posible as dinámicas e o impulso visceral sen eu perderme polo camiño. Adoitan ser momentos moi intensos nos que teño que tirar dos meus impulsos máis racionais para seguir o camiño ata o final do concerto.

 

Foto: Xandra Táboas @gravidade0.0 

 

Na actualidade, que artista ou grupo galego nos recomendaríades? Algún favorito que deberiamos coñecer? Se abrísemos as vosas contas persoais de Spotify, que escoitariamos? 100% sinceridade, 0 % vergoña.

PABLO: Non teño conta de Spotify persoal, o que si boto moitísimo de menos, e sobre todo nos festivais, é a Terbutalina. Eu e mogollón de xente logo da enquisa privada que teño feito polas festas da contorna. Así que vou dicir: Tona, a banda de Miguel Cernadas. Outra que boto de menos era Das Kapital, pura gozada electrónica escura. Tamén engadir o que se está facendo con poesía e electrónica que é Culto Carne, e outra das que está de volta, Fantasmage.

ADRIÁN: Eu tampouco teño Spotify, pero si quero recomendar grupos coma Pladür, no que participa tamén Xabi tocando o baixo e que teñen unhas letras moi guays. Tamén a Laura LaMontagne co seu «SonRisas Falsas», e o seu videoclip, que tamén creo que quedou chulísimo. E por último, a unha banda que tamén xunta poesía e progresivo, Moloch, un no que esta a batería de Bala e a baixista de Grima, proxectos que non fai falta recomendar.