Quince anos despois de Luz, Oscuridad, Luz, Nadadora reaparece cun novo disco, Mañana y Siempre, e cunha certeza clara: «as ganas sempre estiveron aí». O que parecía un «agradable descanso» acabou sendo un tempo no que algo seguía latente, agardando o momento de volver prender.

E prendeu. Volven coa mesma discográfica, Ernie Records, e a mesma formación: Sara Atán (voz e guitarra), Gonzalo Abalo (voz e guitarra), Edu Romero (baixo), Daniel Abalo (batería) e Montxo Couselo (teclados).

Pero este non é un regreso nostálxico nin un exercicio de memoria. É unha volta natural, honesta, case inevitable: «Queriamos facer música de novo, queriamos facela xuntos e queriamos levala ao mundo». Sen vertixe, sen presión, sen máis intención que recuperar esa forma tan súa de entender a canción: desde a honestidade, desde «o que realmente sentes», desde esa maneira delicada e luminosa de contar como ven o mundo.

Falamos con Gonzalo Abalo (voz e guitarra) sobre a pausa, a amizade, o paso do tempo e o significado de volver. Sobre feridas que non se ocultan, que se amosan —coma no kintsugi— porque «esas feridas son parte do que nós somos». E tamén sobre o presente e o futuro: «volviamos para facer a música que nos gustaba (...) pero convencidos de que vai seguir emocionando».

 

Foto: Miriam Barral

 

Ademais de indie, estilos como dream pop, pop atmosférico, shoegaze ou noise-pop adóitanse ler asociados á vosa música. Pero, máis aló de etiquetas, a que soa Nadadora? Como describiriades vós á vosa música?

Gonzalo Abalo: Eu creo que Nadadora é o reflexo de toda a música que sempre nos gustou. Está case toda dentro deses estilos que ti dis —dream pop, pop atmosférico, shoegaze, noise pop— que foron sempre moi importantes para nós. Pero tamén creo que soa a nós, a como sentimos a vida, a como nos reflectimos nela e a como fomos evolucionando ao longo dos anos, tanto na maneira de sentir a música como na maneira de vivir. Así que describiríaa exactamente como iso: a nosa música, o que sentimos e a nosa forma de ver o mundo.

 

Unha curiosidade, por que Nadadora para nomear o grupo? Hai algunha historia detrás desa denominación?

Gonzalo: Nadadora chámase así por unha canción de Family. En Un Soplo En El Corazón hai unha canción que se chama «Nadadora». A nós encantábanos Family. Estabamos buscando un nome, gustounos Nadadora e gustounos tamén moito que fose un nome feminino.

 

Foto: Víctor Garrido

 

Se falamos de influencias, quen destacariades como principais referentes? Foron cambiando ao longo dos anos a medida que o proxecto medraba?

Gonzalo: Si, as influencias foron cambiando co tempo, pero eu creo que sempre houbo unha serie de referencias que para nós foron capitais. Desde La Buena Vida, Low, The Cure, Trembling Blue Stars ata Slowdive… Eu creo que, se escoitas ben, sempre podes atopar algo deles nas cancións de Nadadora.

 

 

 

Aventuras Dentro De Cajas (Jabalina Música, 2004), foi o voso primeiro disco. Como xurdiu e como lembrades esa primeira gravación en estudio?

Gonzalo: Aventuras Dentro De Cajas en realidade foi unha evolución da última maqueta, que se chamaba Outrobro. Sobre esa maqueta, que eran catro cancións, compuxemos dúas cancións novas e foi o EP co que todo arrancou. Certamente foi un soño feito realidade. Nunca poderiamos ter pensado en chegar a gravar ou a ter certa repercusión tanto mediática como de público en todo o país. Era moi complicado. Pensa que daquela non había absolutamente nada. Algún verso solto como puido ser Darfulful ou Apeiron, pero eran cousas moi estrañas que floreceron e saíron, digamos que non tiveron unha continuidade e, moito menos, unha escena. Así que o lembramos con moita nostalxia, e con moita emoción.

 

Tamén foi o primeiro disco no que aparecía un tema en galego, «Outono», algo que sería unha constante ata 2010 con Luz, Oscuridad, Luz. Por que incluílos daquela e por que deixar de facelo?

Gonzalo: As cancións en galego en Nadadora sempre foron algo como moi natural. Estaban aí e aparecerían e saían; non era cousa predeterminada, non era «imos facer unha en galego». Non, o que pasa é que onde máis cómodos estabamos compoñendo era en castelán, que foi onde máis se concentraban as cancións, pero incluso había singles ou versións que fixemos en galego. Simplemente foi que tanto en Luz, Oscuridad, Luzcomo agora en Mañana y Siempre, as que había non nos gustaron tanto como as outras e, polo feito estaren en galego, non as queriamos incluír. Pero si che digo que temos unha espiña cravada de facer un EP ou incluso un disco longo integramente en galego.

 

 

 

 

Todo El Frío Del Mundo (Jabalina Música, 2005) chegaba poucos meses despois e nel consolídanse algunhas das liñas mestras do que estaría por vir: unha música que desborda melancolía, de arranxos moi coidados, guitarras con delay creando atmosferas, ese tan característico xogo de voces de Gonzalo e Sara cantado letras cheas de emocións que... son tan autobiográficas como semellan?

Gonzalo: Sen dúbida están escritas a partir de como percibimos o mundo e, polo tanto, dalgunha maneira falan de nós: do que sentimos ao noso arredor e de quen, e o que nos rodea. Creo que iso é algo moi bonito e, de feito, penso que é o máis importante á hora de facer música: facela desde o que realmente sentes, desde unha honestidade clara, querendo explicar como ves a vida. Así que, dalgunha maneira, si… son autobiográficas.

 

 

 

 

O máis chamativo de Hablaremos Del Miedo (Jabalina Música, 2007), o seguinte disco, foi a introdución de arranxos de corda. Como xurdiu a idea e que perseguiades con ela?

Gonzalo: Hablaremos Del Miedofoi o disco no que Nadadora quixo repensarse. Non só polos arranxos de corda ou de vento, senón porque a propia música tiña unha ambición distinta na composición: rompía coas estruturas pop ás que estabamos afeitos. Xa non era tanto estrofa-retrouso; había máis partes, desenvolvementos diferentes, outra intencionalidade. O problema, creo eu, foi que a maneira de levalo adiante requiría uns medios que non estaban ao noso alcance. Non fomos capaces de materializar toda a ambición que tiñamos na cabeza. E sempre sinto, cando o escoito, que o regrabaría de arriba abaixo. Tamén penso que ten algunhas das mellores cancións de Nadadora.

 

 

 

 

 

La Química Que Nos Une (Jabalina Música, 2008) foi un EP de remixes cun tema novo. «Septiembre No Está Tan Lejos», ademais de contar cun vídeo no que vemos a Luís Tosar e que foi recollido polo xornal The Guardian nun artigo no que recomendaba cancións sobre setembro: «melancholy, dreamy electro-pop from Galicia». Non estivo mal aparecer nunha lista, non moi longa, dun medio británico na que tamén estaban David Sylvian, Earth, Wind & Fire, Bill Evans, Angelo Baladamenti ou Ry Cooder e Neil Young, non?

Gonzalo: Si, foi moi curioso. Claro, quedamos encantados. Non lembro a historia detrás de saír no de The Guardian, no artigo, pero sei que hai unha historia molona, pero non me lembro que pasou, por que chegou a aparecer. En calquera caso, foi un exercicio moi interesante. E no vídeo non só saíu Luis Tosar; son catro actorazos galegos: tamén está Nerea Barros, igualmente gañadora dun Goya, Xosé Barato e María Salgueiro, e foi dirixido polo meu amigo Nano Besada. Foi moi guai, unha homenaxe a Vigo que nos encantou facer.

 

 

 

 

Dous anos despois chegaba, Luz, Oscuridad, Luz (2010), agora con Ernie Records como discográfica. Moitos viron ese disco como a definitiva consagración do grupo. Védelo así?

Gonzalo: Luz, Oscuridad, Luzfoi un disco que, eu creo, nos reencontrou a nós mesmos e nos permitiu levar adiante a música con esa ambición que nos faltara no anterior. Tivemos outros medios, produciuno Fino Oyonarte, gravamos nun estudio moi guai e, por fin, xa fomos capaces de facer todo o que queriamos. E dalgunha maneira si que tivo unha moi boa acollida. Eu diría que foi o disco que máis nos encontrou tanto coa crítica como co público.

 

 

Este disco sitúase máis na fronteira entre o rock e o pop con temas cunha potente base rítmica e guitarras con delay máis distorcidas e contundentes. E, sen embargo, a delicada e luminosa melancolía segue aí, intacta. Que propiciou ese xiro?

Gonzalo: Eu creo que foi algo moi natural, nada premeditado. A evolución nosa como persoas e como músicos levounos a querer ter un pouco máis de pegada nas cancións, pero mantendo a nosa se identidade, as nosas estruturas e esa delicadeza da que falas. Foi algo que saíu así, sen forzalo. Moi natural, moi normal.

 

 

E logo chega o 12 decembro de 2012: «Despedímonos dos escenarios durante un longo tempo. Motivos persoais fan imposible que poidamos ensaiar, compoñer, gravar e tocar xuntos, como nos gusta, coma sempre fixemos». Debeu ser unha decisión moi difícil de tomar. Levabades xa tempo contemplando esa posibilidade?

Gonzalo: Si, levabamos tempo pensándoo. Cada vez era máis difícil para nós poder dedicarlle todo o tempo e o cariño quen necesitabamos á música, así que viamos moi difícil seguir como nos gustaba. Luz, Oscuridad, Luz puxéranos tamén nun momento onde sentiamos tamén certa responsabilidade; queriamos facer as cousas moi ben e, por traballo e loxística, era imposible facelo ao 100%, como nos gustaba. Así que sentimos que a mellor decisión era tomar un descanso, ata que iso puidese cambiar.

 

Foto: Miriam Barral

 

«Non queremos que sexa un adeus definitivo, resistímonos, pero agora que se cumpren 10 anos da creación da banda, tomarémonos un agradable descanso», diciades tamén nese comunicado do 12 decembro. Musicalmente falando, como foron estes 13 anos? Foron así, un «agradable descanso»?

Gonzalo: A vida foi vida e tivo cousas absolutamente marabillosas e cousas moi moi duras, así que eu diría que si foi un descanso de nós como grupo, de nós facendo música xuntos, pero fíxate que, querendo ser un descanso, había algo, algo que, por moito que pasase o tempo, seguía manténdose aí, había moitas ganas de volver facer música xuntos. Iso non se perdeu en todos estes anos de descanso.

 

E que propiciou o regreso? Houbo algún detonante que o desencadease?

Gonzalo: Un pouco o que che dicía: as ganas sempre estiveron aí, a amizade que tiñamos tamén. Apareceu o momento de volver. Había fame por tocar, por volver cantar, por volver a compoñer... Foi moi doado.

 

 

 

Mañana y Siempre (Ernie Records, 2025) vía a luz en novembro de 2025, quince anos despois de Luz, Oscuridad, Luz. Mesma formación, mesma discográfica, pero a vertixe debeu ser grande. Como concibistes o álbum? Tivestes en conta o momento e o lapso, ou simplemente compuxestes e arranxastes os temas como os sentiades sen pensar demasiado niso?

Gonzalo: Non tanto. Empezamos a compoñer de forma moi natural, como che dicía antes. O motivo era moi honesto: queriamos facer música de novo, queriamos facela xuntos e queriamos levala ao mundo. Así que foi moi moi fácil. Moita xente dime o da vertixe pero sinceramente nunca a sentimos.

 

 

Na presentación dicides que o título Mañana y Siempre «nace como un eco libre do libro Mañana y Tarde» do escritor (e premio Nobel) noruegués, Jon Fosse. A novela vai sobre dous momentos da vida dun home: o seu nacemento e a súa morte, algo que contrasta co final aberto que supón un título como Mañana y Siempre. Hai algún eco máis do libro no disco?

Gonzalo: O libro era unha referencia que nos encantaban pois permitíanos marcar que volviamos e que volviamos con ganas de seguir facendo cousas. Era unha referencia que permitiu vehicular o disco e o que queriamos transmitir. E, por certo, recoméndovos ler o libro, é marabilloso.

 

 

Falando de ecos en títulos... «1997» lembra o «1987» que abría Luz, Oscuridad, Luz, pero se alguén tiña a tentación de pensar que sería un exercicio de nostalxia, o tema ábrese a un futuro cheo de luz: «ahora explotaremos en el cielo / seremos un destello / brillaremos esta noche de nuevo / tan solo un momento / nada más». O tema semella perfecto para un regreso. Foi por iso escollido como primeiro sinxelo ou hai algo máis?

Gonzalo: Si, exacto, ese foi o motivo. Queriamos facer unha referencia: da mesma maneira que o anterior disco empezaba con «1987», gustábanos comezar cunha evolución, dez anos máis.

E a letra era unha declaración de intencións sobre o motivo da volta: volviamos para facer a música que nos gustaba, que xa non importa se lle importa a ninguén, pero convencidos de que vai seguir emocionando.

 

Foto: María López 

 

No vídeo de «1997» recóllense algúns momentos da gravación do álbum en Estudio Uno con Pablo Pulido como enxeñeiro e Martí Perarnau IV (_juno, Zahara, León Benavente, Chica Sobresalto...) na produción. Por que Martí? Que pensades que achegou ao son final do disco?

Gonzalo: Martí tiñan unha idea moi clara e moi difícil de conseguir: que o son de Nadadora seguise sendo o noso, pero desde unha perspectiva máis actual. Penso que é o que Martí, que nos coñecía moi ben e lle encantaba o grupo, podía axudarnos a conseguir. O que fixemos foi confiar nel para que nos axudase a levar o son de Nadadora ao ano 2025.

 

Deseño: Guillermo Arias

 

O deseño da edición física de Mañana y siempre, obra de Guillermo Arias, baséase no kintsugi, unha técnica xaponesa de recuperación de cerámica rota que, lonxe de ocultar as feridas, as embelece con ouro e as expón como parte da historia e da identidade dese obxecto. De onde partiu esa idea e como conecta o kintsugi coas cancións do álbum (e case poderiamos dicir que coa vosa discografía)?

Gonzalo: Fíxate que eu penso que non é só algo de Nadaora, senón que é parte da vida. A vida vai pasando, vai deixando feridas, algunhas curan mellor ca outras, pero todas nos van definindo como persoas. Lembra que eu antes che dicía que a nosa música quere contar como nós vemos o mundo e como o contamos. Falabas das referencias autobiográficas, pois dalgunha maneira o kinntsugi representa algo así: feridas reparadas que van construíndonos. O único que queriamos mostrar é que esas feridas son parte do que nós somos. Non as queremos ocultar, queremos amosalas.

 

Foto: Tamara de la Fuente

 

«Se vés, vémonos» con esa fórmula pechabades hai anos cada anuncio de datas dos vosos concertos. En redes comentades que non haberá moitos, pero cando e onde poderemos ver a Nadadora de novo en concerto?

Gonzalo: Xa hai algún anunciado. Tocaremos o 13 de xuño en Copérnico the club, en Madrid, o noso primeiro –e de momento único– concerto en sala, e tamén en dous festivais no que nos fai moita ilusión tocar: O Prestoso, en Cangas de Narcea, e o Atlantic Fest, en Vilagarcía. Haberá mais datas... estade atentos.

 

O último concerto xuntos foi o 14 de febreiro de 2013 en Madrid, pechando a minixira de despedida despois doutros dous en A Coruña e Vigo. Como van ser agora os directos? Como pensades abordar o son de todos os temas dos discos anteriores? Haberá reformulacións ou actualizacións desas cancións?

Gonzalo: Non, eu creo que compaxinan moi ben, flúen moi ben os anteriores cos novos. Van ser concertos moi especiais, e moi enérxicos. Temos moitas ganas!

 

 

Foto: Tamara de la Fuente

 

«Brillaremos esta noche de nuevo / tan solo un momento / nada más» («1997») ou «Quiero avanzar, quiero no mirar hacia atrás, quiero seguir, [...] continuar» («Valiente»)? Estades de volta pero... podemos confiar na continuidade do proxecto, en «una nueva vida»? Como vedes o futuro de Nadadora?

Gonzalo: Quizais é algo cedo para saber como imos evolucionar, pero estamos moi contentos. Queremos vivir todo isto moi profundamente. O disco tivo unha acollida espectacular, e esperamos que os concertos tamén a teñan. Despois do verán veremos como nos sentimos e cara onde queremos ir.

 

Na actualidade, que artista ou grupo galego nos recomendariades? Algún favorito que deberiamos coñecer?

Gonzalo: Eu vouvos recomendar a Pantis. Post-punk en galego, tamén do Grove, absolutamente xenial.

 

Se abrísemos as vosas contas persoais de Spotify, que escoitariamos? 100% Sinceridade, 0% Vergoña.

Gonzalo: No meu caso, como a usan os meus fillos, atoparías a Taylor Swift, Olivia Rodrigo, Billie Eilish... Eu, cando podo, escoito a Dry Cleaning.