"Amor 999", TOO MANY VILLAINS

O primeiro longa duración de Too Many Villains chega baixo o título de Amor 999 (2026), un disco autoproducido co que a banda viguesa traslada ao formato longo a enerxía e a contundencia da súa proposta. Con “Instintos” como primeiro adianto e "Pequeños detalles" como bonus track, o álbum aposta por un rock directo, intenso e cargado de actitude, construíndo un repertorio pensado tanto para a escoita como para gañar forza sobre o escenario. Esa dimensión en directo tivo unha das súas primeiras paradas o 16 de maio na Sala Masterclub de Vigo, onde o grupo presentou unhas cancións que consolidan esta nova etapa e perfilan con maior claridade a súa identidade sonora.

“Crónicas del dolor a medianoche”, Julio Vellaré

A noite funciona como refuxio, escenario e metáfora en Crónicas del dolor a medianoche , o EP debut do artista colombiano-galego Julio Vellaré e primeira carta de presentación do seu proxecto independente. Ao longo de cinco cancións, o traballo móvese entre o dark pop, a electrónica, o rock e o darkwave, combinando melodías de vocación pop con atmosferas escuras, envolventes e cargadas de tensión emocional. A nostalxia, o medo, a incerteza e a xestión da dor atravesan un repertorio conceptual que atopa en “El Futuro“ o seu principal adianto, unha peza de pop electrónico centrada na vertixe ante o que está por vir. Con este debut, Vellaré perfila un universo sonoro propio no que o íntimo e o sombrío conviven sen renunciar a unha sensibilidade melódica moi presente.

“Mantras de las Emociones (MIP 10 Animersario), Robert Pier

Dez anos de Música Inclusiva e Participativa atopan a súa celebración en Mantras de las Emociones (MIP 10 Aniversario), o novo traballo de Robert Pier, un álbum de once cancións que converte o benestar emocional e o crecemento persoal en materia musical. Ao longo de preto de corenta minutos, o músico coruñés constrúe un repertorio arredor de ideas como a gratitude, o amor, a felicidade, a aceptación ou a xestión de emocións máis complexas como o odio e a tristeza, articulando cada peza como unha sorte de mantra contemporáneo. Cunha traxectoria marcada pola curiosidade estilística e por influencias que van do pop, o rock ou o reggae á guitarra flamenca, o jazz manouche e a rumba, Pier asina aquí un disco de vocación reflexiva e participativa, no que a música funciona como vehículo de conexión, conciencia e acompañamento emocional.

“Impasse”, Wintering Grounds

Con apenas 17 minutos de duración, Impasse (2026) precisa de pouco espazo para confirmar a personalidade de Wintering Grounds, o proxecto unipersoal do multiinstrumentista ferrolán Marcos Sánchez. Neste segundo EP, formado por tres temas, guitarras potentes, riffs ásperos e voces extremas conviven con desenvolvementos progresivos, pasaxes máis atmosféricas e unha riqueza tímbrica que volve escapar das marxes máis previsibles do metal. Gravado e mesturado por Danny Abeledo en RRStudios, en Ferrol, e masterizado por Jose Triay en NW Mastering, na Coruña, o traballo condensa o carácter ecléctico dun músico cunha traxectoria que condensa estilos moi distintos, desde o blues ou o country ata o punk, o soul ou o rock progresivo. Impasse soa así a metal extremo con criterio propio: contundente, inquedo e cheo de matices, capaz de converter tres cancións nun pequeno percorrido sonoro de notable intensidade.

“Rotopala”, Virxou

Despois de abrir camiño cos singles “Rotopala” e “Ferruxe”, Xose Outón dá forma definitiva a esta nova identidade artística con Rotopala, o primeiro EP de Virxou. Autoeditado e composto por catro temas, o traballo mergúllase nun territorio no que o synth punk, o breakbeat, o drum and bass e o techno chocan entre sintetizadores analóxicos, ritmos acelerados e unha produción deliberadamente crúa e saturada. Coñecido ata o de agora pola súa traxectoria como guitarrista de Ghesgha e polo seu paso por diferentes formacións de jazz, o músico e produtor galego constrúe aquí unha linguaxe propia de estética industrial, visceral e sen demasiados filtros, concibida especialmente para despregar toda a súa intensidade en directo. Un carácter que xa puido mostrar no seu debut sobre o escenario da Fábrica de Chocolate de Vigo, dentro do Teknowäros Fest.

“Temporal”, Chicharrón

Entre a sensación de final e a necesidade de seguir buscando móvese Temporal (Ferror Records, 2026), o novo traballo de Chicharrón e o cuarto que a banda publica co selo galego tras Unha fogueira intacta (2021), Erosión (2022) e O que nos queda por non dicir (2023). Producido por Marco Maril, o álbum adéntrase nun territorio de inestabilidade, tránsito e procura interior no que a fraxilidade volve convivir coa intensidade que definiu a súa traxectoria. O grupo de Carballo amplía aquí a súa proposta musical con novas texturas e matices, atmosferas envolventes e melodías de forte carga emocional, sen perder esa maneira tan persoal de entender o pop e o rock galego contemporáneo. Concibido como unha inmersión nas súas propias profundidades e marcado tamén pola escuridade duns tempos convulsos, Temporal funciona á vez como un punto de chegada e como a intuición de que algo está a piques de rematar, deixando abertas máis preguntas ca respostas e reafirmando a Chicharrón como unha das propostas máis singulares da escena galega actual.

🎧 Sigue a nosa lista de Singles en Spotify para estar ao día das novidades discográficas dos artistas e grupos de galiciantunes.com!

🎧 E se es dos maximalistas que o queren todo, tamén podes seguir a de Álbums cos discos completos!