MARIÁN irrompe na escena musical cun debut valente, ambicioso e profundamente íntimo. Esperta, muller salvaxe non é só un primeiro disco: é unha chamada, un acto de afirmación, un ritual de renacemento.

A cantante e compositora galega constrúe un universo no que conviven o soul xunto a outros estilos como o pop, o R&B, o funk ou o góspel, onde as linguas —galego, castelán e inglés— dialogan con naturalidade e cada peza é parte dun relato máis amplo. A súa proposta non se limita ao son: é concepto, é simbolismo, é ritual e é tamén experiencia persoal transformadora.

Falamos con ela sobre o proceso creativo, as súas influencias, a dimensión terapéutica da arte, a importancia do ritual, o valor da liñaxe e da memoria, así como os medos e aprendizaxes que acompañan o nacemento dun proxecto tan persoal. Unha conversa honesta, profunda e luminosa na que MARIÁN nos convida non só a escoitar… senón tamén a espertar.

 

Foto: Leo López

 

Na túa música conviven varios xéneros, aínda que probablemente o primeiro que viría á cabeza é o soul. Pero, máis alá de etiquetas, a que soa MARIÁN? Como describirías a túa música?

MARIÁN: Creo que, a nivel vocal, si, vemos esa clara influencia «soul», pero a nivel musical, e sobre todo neste traballo, ao longo destas dezanove pezas podemos atopar moitos xéneros diferentes, dende a canción de autor, ao pop, con influencia do rock, pasando polo R&B, o funky, o góspel incluso... e chegando mesmo a unhas propostas máis orixinais e creativas das que, en canto ao xénero, só poderiamos dicir que son máis «marián». A verdade é que etiquetar o que fago é algo que me resulta complexo.

 

E se falamos de influencias, quen dirías que tivo especial impacto no teu son?

MARIÁN: A música afroamericana e afrodescendente, de todos os estilos, sempre estivo no centro, por ser a voz o meu instrumento principal e atopar nesas grandes cantantes unha referencia técnica que idolatraba. Eran voces cargadas e marcadas por un sentimento forte e transformador que me electrizaba e me facía sentir esa mesma catarse que estes anos busquei na miña propia música.

 

Participaches nos Laboratorios de creación da SGAE en 2023 (con Iván Ferreiro como titor) e na aceleradora musical SonEmerxente promovida pola Agadic coa Fundación Paideia en 2024. Que aprendizaxes sacaches destas dúas experiencias? Que pegada tiveron á hora de darlle pulo ao proxecto?

MARIÁN: Foron dúas experiencias que chegaron en momentos vitais moi diferentes. Os Laboratorios da SGAE foi algo que sucedeu xusto antes de entrar a gravar o disco (apenas un mes antes). De Iván Ferreiro aprendín o seu amor pola escrita e polas letras, e influíume á hora de revisar as miñas; incluso me levou a transformar algúns retrousos e a traducir algunhas cancións («Portarse bien», por exemplo, orixinalmente estaba en inglés). Con el, ademais, nesa semana comecei a compoñer «Mareas», un dos meus temas preferidos. Aprendín tamén a reafirmarme na necesidade de protexer a miña visión persoal fronte a calquera voz da industria, por moi experimentada que sexa, porque cada camiño é único.

Coa aceleradora eu estaba comezando a publicar os primeiros sinxelos. Foi xenial xa polo simple feito de poder aprender das carreiras dos meus compañeiros, todos eles diversos e con enfoques e xeitos de traballar moi persoais, tanto no musical como no estratéxico. Ademais, contar coa asesoría de managers (como Aitana de Luneda, á que dende aquí lle mando un bico xigante!) e doutros profesionais do sector que nos formaron en todas as áreas que impactan a un artista na industria actual foi moi completo e de moita axuda para un artista a piques de saír ao mercado coma min.

 

 

 

O 2 de febreiro presentabas Esperta, muller salvaxe (2026), o teu debut en longo. O primeiro sinxelo «Canto de liberación» (do que falaremos despois) saía por estas mesmas datas hai dous anos. É un disco longo (case unha hora) con moitos temas (dezanove), pero o dilatarse tanto o proceso no tempo, nunha época na que todo vai tan rápido, tivo que ver con iso ou máis por traballalo con calma?

MARIÁN: O proceso dilatouse no tempo por varias razóns. Por unha banda, por motivos puramente económicos, por ser unha inversión que afrontei de xeito completamente individual, algo que ademais repercute no tempo libre dispoñible para dedicarlle á creación. Por outra, porque sempre fun moi responsable e quixen dar pasos importantes só cando sentía que podía desfrutalos plenamente, e cando estás emprendendo nun sector totalmente precarizado non sempre atopar o equilibrio é o máis sinxelo. Ademais, a vida está viva! e, a nivel persoal, sempre aparecen retos e dificultades coas que un non conta. Tamén influíron as dimensións do proxecto, que ademais é o primeiro que levo a cabo, cousa que che obriga a ir un chisco máis lenta porque tes que aprender como se fai todo. E finalmente, e non menos importante, pola miña procura constante, dentro das miñas posibilidades, da excelencia.

 

O título, como o disco, está cheo de forza. Como describirías esa «muller salvaxe» á que lle pides que esperte?

MARIÁN: Considero que a esencia salvaxe é esa parte xenuína de todos que pulsa dentro de nós, agardando ser recoñecida e encarnada. É esa alma pura, indomable, sabia, ancestral, única, auténtica e chea de enerxía e talentos que sinto que todos levamos dentro e que, sen decatarnos, anhelamos profundamente e buscamos detrás de cada cousa que facemos. O título é un chamamento a recordar quen somos en esencia, neste caso dirixido a elas, para contribuír a lembrarlles a maxia que habita nelas.

 

Foto: Leo López

 

Dis que é un disco conceptual, cal é ese concepto (ou conceptos) que vai tecendo o disco canción a canción?

MARIÁN: O concepto ten todo que ver co título do disco, pois non é outro que o espertar da muller salvaxe. Hai unha narrativa invisible que vai unindo as cancións nunha viaxe común, tecida nunha orde concreta que convida o oínte a transitar por diferentes áreas narrativas, que van despregándose na seguinte secuencia: a transformación, a morte, a identidade, os vínculos e a esencia. Cada área está precedida por un interludio, un tema que nos axuda a cambiar de contexto e a adentrarnos nun novo ambiente narrativo. Todas elas poden entenderse como etapas dunha mesma transformación: a viaxe dunha muller de volta á súa esencia máis salvaxe.

I. A transformación: «Oh, si me dieras alas», «Alas», «Salvaxe»; II. A morte: «Hold the rain», «Getting better», «Afraid to die», «Portarse bien»; III. A identidade, ser muller: «Hope», «Ventre feat Guadi Galego», «Canto de liberación»; IV. Os vínculos: «Homecoming», «Playmobil», «Samaín», «Mareas»; V. A esencia: «Un camiño de volta a min», «Faros», «Se ninguén me escoitase», «Born to shine», «Voa ceibe».

 

É un disco conceptual pero é tamén un primeiro disco, que inclúe cancións compostas en varias épocas da túa vida. En que momento o disco tomou forma e a composición comezou a aliñarse co concepto do álbum? Algúns deses temas xa compostos sufriron modificacións para atopar o seu oco nel?

MARIÁN: O concepto do disco apareceu a finais de 2022, polo que a maioría das cancións estaban xa compostas. Así que si, a partir de aí os temas foron modelándose e axustándose para facer que a súa orde e transición fosen coherentes e puidesen reflectir esa intencionalidade na viaxe. Así pois, houbo pequenas modificacións e engadíronse elementos como ao final de «Salvaxe», por exemplo, que estala unha tormenta que une coa chuvia de «Hold the rain», ou o mar de «Un camiño de volta a min» que une con «Faros».

 

O disco está cantado en varios Idiomas (galego, castelán e inglés). De que depende que escollas unha ou outra lingua para unha canción?

MARIÁN: Neste caso, a escolla non foi intencional nin consciente, senón máis ben deixei que cada tema saíse no idioma no que parecía fluír naturalmente. Tentei obrigarme a compoñer en varios, sobre todo nos nativos, para gañar fluidez compositiva e interpretativa en todos eles, xa que, para min, por raro que pareza, de primeiras o inglés era o idioma ao que estaba máis acostumada polos xéneros que adoitaba consumir; pero nacíame conquistar a liberdade de cantar e compoñer na miña lingua raíz, o galego. Creo que ao final reflicte esa procura e esa evolución que fun vivindo ao longo do tempo como compositora.

 

 

«Oh, si me dieras alas», a canción que serve de introdución ao disco (e máis especificamente a «Alas»), é un canto litúrxico asociado á Virxe que, disque, se cantaba sobre todo en maio en moitos lugares, entre eles, témolo documentado, no teu natal concello de Outes. Que che empurrou a incluílo e quen a canta?

MARIÁN: A persoa que a canta é Pepita, a miña avoa materna. Comezar o disco así era unha maneira de honrar a vida da persoa da que inicialmente herdei o talento e a paixón pola música. Ela xa faleceu, pero por sorte conservamos unha gravación na que canta esa copla de cando ela era pequena, e pareceume dun valor incalculable. Ao final do disco aparece tamén miña nai”, a outra muller namorada da música e de cantar coa que me criei, murmurando en «Un camiño de volta a min» e, dalgún xeito, foi unha forma de incluír a miña liñaxe e honrar os soños e anhelos do clan, que eu agora tiven a vontade e a oportunidade de realizar.

 

«A Marián no se le pueden dar alas porque vuela» lemos no taboleiro no vídeo de «Alas» (realizado por Trece Amarillo). O vídeo remite á nenez, aos tempos da escola, algo que non se reflicte, polo menos aparentemente, no tema. Por que centralo entón nesa época?

MARIÁN: A canción, como ben indicades, fala da transformación e das decisións e cambios abruptos na vida en xeral. Porén, sempre tiven claro que quería facer un videoclip sobre a escola, centrado nunha anécdota en particular da miña biografía e nas miñas duras vivencias nesa institución, aproveitando a ocasión para facer unha pequena reivindicación e achegando unha información nova.

Cando era pequena, eu era unha nena desexosa por aprender (sígoo séndoo, por sorte), que amaba profundamente ir á escola, a diferenza de moitos nenos e, probablemente, sobre todo, de moitos profesores. O que aparece escrito no taboleiro é a frase que o meu profesor de 1º de primaria lle dixo á miña nai nunha titoría, ao contrario do que esperaríamos oír de alguén que lidera a educación dunha crianza tan pequena. O videoclip, foi a oportunidade de revisitar unha das aulas do meu cole para rebelarme contra ese mandato castrador e renacer máis libre e auténtica, nunha especie de acto «psicomáxico» que uniu pasado e presente. Poder contar con Jimena e coa súa danza fantástica e apaixonante foi unha experiencia profundamente conmovedora.

 

 

«Portarse bien» comeza con repique de campá, algo que semella unha oración murmurada e o son dunha misa, elementos que suxiren a idea da morte. Non obstante, é unha canción con moitísima forza. É ese tipo de forza que debe sacar un cando cre que xa non pode dar máis: «Duele entender que dudar pueda demoler»?

MARIÁN: Estar ao bordo da morte déixache ver as ganas que tes de seguir viva. Aos 18 anos diagnosticáronme un cancro bastante avanzado que me ensinou moitas cousas, entre elas, o potencial de forza que temos para saír adiante e que, unha vez sobrevivido, podemos manter activo. Calquera experiencia límite ensínache do que realmente es capaz e creo que este tema reflicte sen dúbida esa enerxía de fondo que me permitiu chegar ata aquí. É a canción que ten máis referencias simbólicas a esa experiencia en concreto, aínda que como sempre, non se deixa ver de xeito literal.

 

 

En «Hope» escoitamos palabras fermosas e de alento que van aparecendo ao longo do tema. Por que incluílas? Que nos podes contar delas? Como che está acompañando o teu contorno, a xente que che viu dar os primeiros pasos, a xente que se foi incorporando no camiño...?

MARIÁN: «Hope» é un tema sobre a autoestima, e quen mellor para lembrarche todo o que vales que as persoas que te queren. Así que fun recuperando audios de WhatsApp nos que me animaban ante cada baixón do camiño, para cada vez que volvese a dubidar, puidese coller ánimo e seguir adiante. Lidar coas inseguridades persoais e coa miña altísima esixencia foi unha barreira constante en todo este proceso e «Hope» é unha especie de antídoto natural.

A verdade é que fun tecendo rede e sempre o digo: non sería nada sen as miñas amigas, sen o seu apoio e confianza constante. Agradecida por sempre polo seu impulso firme e agarimoso cada día e a cada paso, así que «Hope» tamén é unha forma de darlles ese recoñecemento a toda a xente bonita que teño na miña vida e que cre en min.

 

Foto: Leo López

 

En «Ventre» contas cunha colaboración de luxo, a de Guadi Galego. Por que ela e por que neste tema en concreto?

MARIÁN: Coa parte inicial deste tema sucedíame algo particular: sentía que non resultaba crible que eu a cantase, pese a tela escrito eu, porque hai unha parte da canción na que se fala de parir. Entón sentía que sería máis coherente se unha voz de muller adulta e máis madura con esas vivencias a interpretase.

Por circunstancias da vida, Guadi Galego e eu cruzámonos (de feito, presentounos Iván Ferreiro nos laboratorios da SGAE) e sentín unha conexión directa con ela como muller e como autora. Xenerosamente aceptou o meu convite a participar, e foi deses momentos nos que sabes que acabas de atopar a peza do crebacabezas que levabas tempo buscando. Estou súper feliz co resultado deste tema!

 

 

Como comentabamos «Canto de liberación» foi o primeiro sinxelo. Saía en marzo de 2024, nunha semana, como esta, marcada pola celebración do Día Internacional da Muller. «E da afonía, fervenzas», o poema recitado na canción fala de espertar, de rexurdir pero xa non dun individuo, senón de todo un xénero. O propio vídeo mostra esa sororidade, como recordas a súa gravación rodeada de vinte artistas galegas?

MARIÁN: A gravación foi incrible, divertida e profundamente emotiva. Foi o xeito máis natural de producir o meu primeiro videoclip, unha forma moi linda e reconfortante de enfrontar os nervios que me suscitaba estar diante da cámara por primeira vez, arroupada por todas esas mulleres que me admiran e me queren.

Ademais, é unha canción que xorde dun exercicio colectivo de clase, que eu como profesora de canto moderno creei para acompañar ás miñas alumnas mulleres a liberar a súa voz e dárense o permiso de berrar. Detectaba constantemente que hai unha castración silenciosa que, contra todo prognóstico, impide a unha muller darse o permiso de berrar. O canto inicial, que todas as miñas alumnas coñecen, era tan hipnótico e fermoso que decidín escribirlle e engadirlle un poema para tamén así incluír a miña faceta como docente dentro do disco.

 

 

«Playmobil» semella unha canción sobre o amor e o desexo, pero, e confesamos que lle demos moitas voltas..., por que ese título?

MARIÁN: [risos] Normal! Teño que confesar que non é o título do que estea máis orgullosa. Xa sabedes: «unas veces se gana y otras se aprende». Con este título foi máis de aprender o que non quero volver a facer.

O razoamento foi o seguinte: é unha canción que a min me leva moito á sedución, que entendo como un xogo, palabra clave que xunto cunha idea de superficialidade e cosificación me levou aos Playmobil.

Pero si, é un título chulo pero que quizais desentoa coa tónica xeral do álbum. Teño que confesar que escribir os títulos das cancións é unha das partes do traballo compositivo que a min particularmente menos me gusta. Ademais, téñolles a todas alcumes e despois cústame atopar o nome definitivo co que bautizalas.

 

 

En «Samaín», aparece de novo a morte... pero tamén a vida: «Oubeo de meiga no luar, baléiranse os nichos, saen a voar, mentres dormen os vivos, no seu lugar». É unha canción que ten algo de telúrico ou de ancestral, que, de novo, e afondaremos logo nisto, incide dun xeito especial na idea do ritual, do máxico, non?

MARIÁN: «Samaín» é unha canción que compuxen, como o seu nome indica, na noite do 31 de outubro, nesa atmosfera galega de misticismo e de unión co máis alá. Porén, conforme a canción ía saíndo e avanzando, ía revelándose que o tema central era, en realidade, o compromiso afectivo e a capacidade de soster un vínculo sentimental malia as dificultades que aparecen nunha relación de parella en vez de escoller fuxir. Como di ao final da canción: «quedarse é un acto revolucionario». A maioría das veces escribo o que me nace sen saber eu sequera de que trata a canción, e ilo descubrindo con cada verso é unha sensación fermosa.

 

 

O vídeo de «Mareas» (de novo con Trece Amarillo) recolle boa parte do imaxinario do disco, a luz como guía, o ritual... o mar. Que significa para ti o mar e que papel xoga como imaxe no disco?

MARIÁN: Os meus dous avós traballaban como mariñeiros, e dalgún xeito o mar conéctame con eles. Era tamén unha forma novamente secreta de referencialos. Nesta canción en particular hai moito de liñaxe masculina. Faleceron ambos a unha idade temperá e creo que o mar no meu imaxinario se converteu nun sinónimo do abandono e da espera eterna.

Máis alá diso, creo que sen darme conta, o mar forma parte importante da miña vida por criarme nun concello costeiro e, sen querer, foise coando e facéndose presente ao longo do disco. Ademais de que ten un son particular que te arrola e mece, que me encanta.

 

 

«Amárrate á miña voz, viaxemos máis alá do medo» di o retrouso de «Faros». Ese medo que paraliza podería verse como o sono do que debe espertar a muller salvaxe?

MARIÁN: Podería! :)

 

 

«Voa Ceibe» é coma un contrapunto a «Born to Shine» e semella funcionar case coma unha coda que dialoga co primeiro tema «Oh, si me dieras alas», pechando o círculo. É unha canción espida que lembra esas versións iniciais que comparabas coas xa gravadas nunha curiosa publicación en Instagram. Por que só guitarra e voz para pechar un disco con tanta enerxía?

MARIÁN: Despois dun disco con tanta produción musical enriba quería rematalo cunha canción máis espida, que nin sequera está rematada, sen estrutura nin letra, unha de tantas ideas gravadas en notas de voz do teléfono móbil agardando a ser rescatadas. Gustábame desta en particular a naturalidade e frescura que desprende, como soa a miña voz cando compoño algo e estou simplemente xogando e gravando pola casa sen a expectativa de que ninguén máis que eu vaia a escoitalo. Sinto que, a pesar da crueza do audio, contén unha maxia intrínseca que ás veces custa reproducir no estudio de gravación.

 

Esperta, muller salvaxe conta cunha edición física moi singular. #RitualSalvaxe é unha caixa con elementos pensados para acompañar a escoita do disco entendida como un cerimonial. Poderías describirnos que contén? Que perseguías incluíndo todos eses elemento que convidan a unha escoita atenta?

MARIÁN: O #RitualSalvaxe é un cofre do tesouro cheo de mimo que contén, ademais de varios elementos de merchandising (como un caderno, unha vela, unha tote bag...) unha cerimonia guiada á escoita do disco. Leva unhas tarxetiñas nas que te vou acompañando de primeira man a que te mergulles neste universo salvaxe, enfatizando e convidándote a que te pares a escoitar a música sen distraccións, sacando unha hora da túa vida para desfrutar de xeito exclusivo deste proxecto en profundidade. Inclúe tamén o acceso ao #PodcastSalvaxe, cinco episodios fermosos de máis de 8 horas de duración, nos que con convidadas moi especiais, destripamos as historias detrás das cancións. Ademais, as persoas que o mercaron antes da saída do álbum puideron gozar de acceso anticipado á escoita do disco.

A miña idea non era outra, por revolucionaria que resulte neste mundo rápido e cheo de multitasking, que convidar ao oínte a desfrutar sen distraccións de todo o amor que hai contido neste proxecto xigante.

 

 

Ao fío... o disco está atravesado de frases que soan case como fórmulas máxicas, ou conxuros (mesmo oracións) que se repiten nun ritual: «hold the rain» (no tema do mesmo título), «tengo prisa por ser la que vuelve a nacer» («Alas»), «estou debuxando un camiño de volta a mín» (no tema homónimo), «quedarse é un acto revolucionario» («Samaín») por poñer só algúns exemplos. Que importancia pensas que ten o ritual, o cerimonial nun proceso de renacemento, nun espertar?

MARIÁN: Sinto que é unha das formas que temos de comunicarnos coa mente inconsciente e de remarcar algo como importante, como transcendente, ou de axudarlle a decodificalo, a dixerilo, a transformalo ou incluso a celebralo e transitalo. Ademais de que nos leva a ter que preparar algo, despois a estar presentes e a vivencialo, de xeito que queda marcado na experiencia.

No meu día a día funciono constantemente con mantras e creo que nas miñas cancións sen querelo se reflicte esa mesma procura de frases poderosas que resuman grandes tomas de conciencia.

 

O Ritual salvaxe inclúe os #PodcastSalvaxes cinco conversas gravadas nos Estudios Mans sobre cinco liñas temáticas presentes no disco. Como xurdiu a idea de facelo e como lembras a experiencia?

MARIÁN: Tiña claro todo hai moito tempo que me encantaría gravar un podcast sobre o disco, onde ter a oportunidade de contar as historias que hai detrás das cancións, que moitas veces me parecen incluso máis valiosas que a propia música, porque detrás deste álbum hai moita vida e moita historia reveladora que merecía ter o seu lugar. Ademais, funciona como un xeito de pechar o círculo e darlle a opción ao oínte de mergullarse de cheo en todo este universo de vivencias salvaxes.

Lembro a gravación como unha celebración total, dado que o disco xa estaba rematado cando o fixemos así que só quedaba brindar polo vivido e pasar un bo rato lembrando todas as anécdotas. Foi unha oportunidade para poñer tamén o foco na xente que me axudou a chegar ata aquí, dende Iago Pico, pasando pola miña mellor amiga ou a miña parella, a miña terapeuta. Estabamos realmente emocionados e radiantes eses días e quedou amplamente reflectido en cada episodio. Foi unha experiencia que levarei para sempre no meu corazón.

 

 

Unha das conversas dos #PodcastSalvaxes é con Iago Pico, encargado da produción do disco e co que gravaches en Pouland Studios. Como foi traballar con el? Que cres que achegou ao son final do disco?

MARIÁN: Traballar con Iago Pico foi a parte máis bonita de todo este proxecto. Estar en Pouland Studios encerrados ombro a ombro días enteiros foi un soño feito realidade (e un máster intensivo en produción musical [risos]). Lembro saír chorando da emoción e da felicidade tantas veces :’) Porque eran días nos que a música, era o único que importaba e iso dálle todo o sentido a por que me dedico a isto. É moi complexo encontrar a alguén tan profesional e talentoso coma el, que ademais, teña a capacidade humana de saber deixar o seu ego persoal de lado e que o foco estea onde ten que estar, na música. Creo que creamos un moi bo tándem de traballo e que ambos nos aportabamos cousas que o proxecto necesitaba. O reto máis grande era acadar que o son que eu tiña na cabeza quedase fielmente reflectido no disco, e con Iago non só conseguín iso senón que o mellorou. Tivo plena liberdade para achegar e impregnar a súa visión persoal, así que podo presumir que este álbum non só é meu senón dos dous.

 

Foto: Cris Andina

 

E agora, os directos. Como vai ser Esperta, muller salvaxe ao vivo? Terán tamén algo de ritual?

MARIÁN: Preparar o directo é algo que me apetece moito. E si, a idea é deseñar unha experiencia ritualizada que nos permita volver a conectar coa música de xeito íntimo e profundo, incluso, dalgún xeito, sagrado. Pero polo de agora non podo adiantar moito máis ; Estou desexando compartilo!

 

Outra das túas facetas é a de terapeuta musical no Hospital Psiquiátrico de Conxo en Santiago de Compostela. Como é facer música nese contexto? É un instrumento poderoso para sandar?

MARIÁN: Se xa o tiña claro, con esa experiencia confirmei cen por cen a grandísima función e posibilidade terapéutica que ten a arte en xeral e a música neste particular, por ter a capacidade de unirnos a todos nun fondo e nunha linguaxe que nos é común.

Foi unha experiencia marabillosa para min como facilitadora, que me fixo medrar moitísimo como persoa por ter que asumir diversos retos (como a falta de concentración constante dos usuarios ou a diversidade de perfiles nunha mesma aula) e aprender moito sobre o funcionamento da mente humana e sobre todo reafirmarme no poder curador do amor que todos sentimos pola música.

Partimos practicamente de cero, e logramos formar unha banda de amigos que compoñen e interpretan as súas propias cancións, con compromiso constante durante un ano e medio e co-creando un contorno respectuoso no que sentirse a salvo e no que poderen tamén aprender a xestionar as súas inseguridades e medrar como persoas.

Hai centos de actividades altamente terapéuticas que deberían estar incluídas nos plans de saúde mental que están practicamente baleiros e deixan os usuarios desamparados e con perspectivas totalmente desactualizadas. Fai falla coidar a este colectivo e investir en recursos para acompañalos de volta á saúde e a unha vida funcional. Por desgracia as administracións polo de agora non quixeron facerse cargo da financiación deste proxecto tan necesario e tivemos que cesar a nosa actividade, pero sempre estarei agradecida á Fundación SGAE por impulsalo e facelo posible.

 

Na actualidade, que artista ou grupo galego nos recomendarías? Algún favorito que deberiamos coñecer?

MARIÁN: Carlos Ares, aínda que sen dúbida, supoño que xa o coñecedes ;)

 

Se abrísemos a túa conta persoal de Spotify, que escoitariamos? 100% Sinceridade, 0% Vergoña

MARIÁN: Nos últimos «Gústame» hai o novo de Yebba, algún directo de Raye, algunha de Olivia Dean, LUX de Rosalía, o último de Ede e moooitas moitas cancións e playlist de música relaxante e introspectiva para meditar [risos].